http://www.arazblog.com/daily/ en Copyright 1387 ۳ شنبه, 14 آبانماه 1387 14:29:14 +0330 http://www.sixapart.com/movabletype/ http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss در شبی تاریک که صدایی با صدایی در نمی آمیخت و کسی کس را نمی دید از ره نزدیک ، یک نفر از صخره های کوه بالا رفت و به ناخن های خون آلود روی سنگی کند نقشی را و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر . شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید . ازمیان برده است طوفان نقش هایی را که بجا ماند از کف پایش. گر نشان از هر که پرسی باز برنخواهد آمد آوایش . آن شب هیچکس از ره نمی آمد تا خبر آرد از آن رنگی که در کار شکفتن بود . کوه : سنگین ، سرگران ، خونسرد . باد می آمد ، ولی خاموش . ابر پر می زد ، ولی آرام . لیک آن لحظه که ناخن های دست آشنای راز رفت تا برتخته سنگی کار کندن را کند آغاز ، رعد غرید کوه را لرزاند برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه پیکر نقشی که باید جاودان می ماند . امشب باد و باران هر دو می کوبند باد خواهد برکند از جای سنگی را و باران هم خواهد از آن سنگ نقشی را فروشوید هر دو می کوشند می خروشند لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه مانده برجا استوار ، انگار با زنجیر پولادین سالها آن را نفرسوده ست کوشش هر چیز بیهوده ست کوه اگر بر خویشتن پیچد سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند و نمی فرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت در شبی تاریک . http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/08/#000227 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/08/#000227 ۳ شنبه, 14 آبانماه 1387 14:29:14 +0330 بلا روزگاریه عاشقیّت بانو . مثل فاصله ی بین دو تا خواب عمیق . مثل نئشگی بعد از خواب عصر جمعه کنار رودخونه ی طالقون . مثل مزه مزه کردن ته پیک یه ویسکی تلخ با یخ . مثل مزه ی گس و گرم یه بعد از ظهر مرداد توی کوچه پس کوچه ی محله ی بچگی . مثل جمع کردن تیله های سبز و سفید و نارنجی توی شیشه ی خالی ترشی . مثل همه ی پچ پچ های درگوشی و نگاه های دزدکی . مثل همه ی اون پابه پا کردن های سر محل . مثل سرکشیدن یه نفس شیشه ی کانادای نارنجی مثل به دندون کشیدن شیربلال داغ داغ افتاده توی آب نمک توی شب تابستون. مثل همه ی چیزایی که رفت و گم شد و تار شد و موند توی صندوق چوبی بالاخونه ی پدربزرگ که آخرش هم معلوم نشد که کی رفت و کجا رفت و چرا رفت. آره. بلا روزگاریه عاشقیّت بانو. http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/08/#000110 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/08/#000110 ۲ شنبه, 13 آبانماه 1387 13:15:30 +0330 رخ تو کعبه ی آمال من است. چشم تو حجرالاسود این قبله ی عشق. زلف تو پرده ی ستر است و عفاف. لب تو سجده گه این قبله. دل تو هروله گه، همه سعی است و صفا، آن من، همه جهد است و هلا. قبله ی من ! کعبه ی عشق ! ملکوت از آهم، کبریا از ناله م و زمین از اشکم، همه عاصی شده اند. زائرت می سوزد، زائرت می جوید ، شاعرت را دریاب ! . . . تابستان 79 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/06/#000178 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/06/#000178 جمعه, 01 شهریورماه 1387 21:37:30 +0330 شب_ روز_مادر بود 5 سال پیش . نه،فقط پلک زدن نبود . نه،فقط سرعت باد نبود . ولی 5 تا 365 روز گذشت.الان باز 27 مرداد است . این بار تقارن دارد با نیمه ی شعبان. همیشه ی همیشه قشنگترین تولد ها ، قشنگترین خاطره از آن زمانی که همه چیز قشنگ بود ،چراغانی و فرش انداختن و آب پاشی توی کوچه ، توی خاطره های بچگی ام ، مال نیمه شعبان هست و امشب باز نیمه ی شعبان است . . . و این چند خط از آرشیو مرداد 82 : بعضي موقع تولدت دست خودت نيست .. زيادتر هاش اما چرا ! مثل تولد يه تصميم ، تولد يه تحول ، تولد يه مسووليت جديد ، تولد يه عشق ! اين اما يعني تولد يه زندگي دوباره ، يه حس جديد .. از امسال تا جايي كه هستم !، 27 مرداد و شب روزـ مادر براي من يعني : سالروز اون 1001 تا امضايي كه با اون همه حرف پاي سفره عقد كردم و اما مهمتر از همه اينا اون بغض مغرور پدر و اون شمايل طلا بود كه هميشه برام عزيز ترين خواهد موند . http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/05/#000173 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/05/#000173 شنبه, 26 مردادماه 1387 20:29:26 +0330 نه مرادم ، نه مریدم ، نه پیامم ، نه کلامم ، نه سلامم، نه علیکم ، نه سپیدم، نه سیاهم ، نه چنانم که تو گویی ، نه چنینم که تو خوانی ، نه آنگونه که گفتند و شنیدی ، نه سمائم ، نه زمینم ، نه به زنجیر کسی بسته و برده دینم ، نه سرابم ، نه برای دل تنهایی تو جام شرابم ، نه گرفتار و اسیرم ، نه حقیرم ، نه فرستاره پیرم ، نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم ، نه جهنم ، نه بهشتم چنین است سرشتم ، این سخن را من از امروز نه گفتم ، نه نوشتم ، بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم ، حقیقت نه به رنگ است و نه بو . نه به های است و نه هو ، نه به این است و نه او ، نه به جام است و سبو ، گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویم ، تا کسی نشنود این راز گهربار جهان را . آنچه گفتند و سرودند تو آنی ، خود تو جان جهانی ، گر نهانی و عیانی ، تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی ، تو ندانی که خود آن نقطه عشقی ، تو اسرار نهانی ، همه جا تو ، نه یک جای نه یک پای ، همه ای ، باهمه ای ، همهمه ای ، تو سکوتی، تو خود باغ بهشتی، توبه خود آمده از فلسفه چون و چرایی ، به تو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی ، در همه افلاک بزرگی ، نه که جزئی ، نه چون آب در اندام سبویی ، خود اویی ، به خودآی ، تا به در خانه متروکه هرکس ننشینی و به جز روشنی شعشعه پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی . به خودآی . http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/05/#000148 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/05/#000148 ۱ شنبه, 06 مردادماه 1387 23:40:20 +0330 تمام راه را با یک دست آمدم اما قول می دهم که هیچ وقت دیگر دستت را گم نکنم http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/04/#000134 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/04/#000134 جمعه, 21 تیرماه 1387 17:10:41 +0330 وقتی که بر می گشتم و عقب رو نیگا می کردم زل زده بود به من . چشاش یه جور خاصی بود . نه معلوم بو که غمگین باشه و نه راضی . هیچ وقت هیشکی از دلش خبر نداشت . همیشه با لحظه بود . دم رو داشت . کارپه دایم بود برا خودش . یه وقت می دیدی که وقتی اومده و رفته و این همه باهاش نشستی و بلند شدی و آخرش هم نفهمیدی که اصلن که چی . وقتی به جلو نگاه می کردم سایه اش رو هم می دیدم . از سایه خودم بلند تر بود . خودش هیچ وقت از خودم بلند تر نبود ولی با اینکه انگاری مثل قایم باشک بازی پشت سرم میومد و قایم می شد و همیشه چند قدم پشت سرم بود ولی سایه اش از سایه ی من جلوتر بود . بلند بود . عجیب بود که سر پیچ کوچه هم زودتر از من پیچید . همیشه اینجوری بود . دوست داشت با کاراش غافلگیرم کنه . اما دیگه من نبودم که می رفتم جلو . این بار با همه ی دفعه های پیش فرق داشت . انگار که یکی داشت هلم می داد . چشمام رو بستم و نفسم رو محکم پر کردم توی سینه م . دستام رو مشت کردم و چشمام رو باز کردم . روشنایی سفیدی ته کوچه بود پر از نور . دیگه تاریک و سایه ها نبودن . هر چی بود سفید بود و پر از نور . یه خط نارنجی_ مایل به قرمز ته روشنایی بود . انگار که خورشید داشت بالا میومد . انگار روز دیگه ای بود . http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/04/#000127 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/04/#000127 ۳ شنبه, 11 تیرماه 1387 14:00:44 +0330 حکایت عشق ، حکایت غریبی ست .. دل پر از تمنا ست و نیاز .. دست اما، بسته . دل غرق است و دست واهمه اش همه از خیس شدن . این وسط حکایت چشم غریب تر از همه ست .. چشم ، همه هم درد و وام دار دل درمانده ی خود و نگران و گله دار از کندی دست و پای شل خود ، http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/01/#000058 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/01/#000058 ۳ شنبه, 27 فروردینماه 1387 11:42:37 +0330 ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می​رود. محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان. کز عشق آن سرو روان گویی روانم می​رود. با آن همه بیداد او وین عهد بی​بنیاد او. در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می رود . در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن . من خود به چشم خویشتم دیدم که جانم می رود . سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی​وفا. طاقت نمیارم وفا کار از فغانم می رود. http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/01/#000013 http://www.arazblog.com/daily/archives/1387/01/#000013 ۱ شنبه, 11 فروردینماه 1387 11:53:46 +0330