حکایت عشق ، حکایت غریبی ست .. دل پر از تمنا ست و نیاز .. دست اما، بسته . دل غرق است و دست واهمه اش همه از خیس شدن . این وسط حکایت چشم غریب تر از همه ست .. چشم ، همه هم درد و وام دار دل درمانده ی خود و نگران و گله دار از کندی دست و پای شل خود ،

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می​رود. محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان. کز عشق آن سرو روان گویی روانم می​رود. با آن همه بیداد او وین عهد بی​بنیاد او. در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می رود . در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن . من خود به چشم خویشتم دیدم که جانم می رود . سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی​وفا. طاقت نمیارم وفا کار از فغانم می رود.