تمام راه را با یک دست آمدم
اما
قول می دهم
که
هیچ وقت
دیگر
دستت
را
گم
نکنم

وقتی که بر می گشتم و عقب رو نیگا می کردم زل زده بود به من . چشاش یه جور خاصی بود . نه معلوم بو که غمگین باشه و نه راضی . هیچ وقت هیشکی از دلش خبر نداشت . همیشه با لحظه بود . دم رو داشت . کارپه دایم بود برا خودش . یه وقت می دیدی که وقتی اومده و رفته و این همه باهاش نشستی و بلند شدی و آخرش هم نفهمیدی که اصلن که چی . وقتی به جلو نگاه می کردم سایه اش رو هم می دیدم . از سایه خودم بلند تر بود . خودش هیچ وقت از خودم بلند تر نبود ولی با اینکه انگاری مثل قایم باشک بازی پشت سرم میومد و قایم می شد و همیشه چند قدم پشت سرم بود ولی سایه اش از سایه ی من جلوتر بود . بلند بود . عجیب بود که سر پیچ کوچه هم زودتر از من پیچید . همیشه اینجوری بود . دوست داشت با کاراش غافلگیرم کنه . اما دیگه من نبودم که می رفتم جلو . این بار با همه ی دفعه های پیش فرق داشت . انگار که یکی داشت هلم می داد . چشمام رو بستم و نفسم رو محکم پر کردم توی سینه م . دستام رو مشت کردم و چشمام رو باز کردم . روشنایی سفیدی ته کوچه بود پر از نور . دیگه تاریک و سایه ها نبودن . هر چی بود سفید بود و پر از نور . یه خط نارنجی_ مایل به قرمز ته روشنایی بود . انگار که خورشید داشت بالا میومد . انگار روز دیگه ای بود .