شیراز شهر قشنگی بود. ارگ کریم خانی و حمامش و باغ و گل و شربت و خواجوی کرمانی و حافظ و سعدی. و البته خانه ی زینت الملوک و شهر پارسه که عربی اش می شود تخت جمشید ! در پارسه بود که این خانم رفیق ما، مای تنبل را سینه خیز برد به تیغه ی کوه تا آخرین خط فرمان کوروش را هم که به خط میخی هخامنشی بود، با چشمان خودش بخواند. هر چه گفتیمش که ترجمه ی فارسی اش در اینترنت به وفور هست، افاقه نکرد . خلاصه که شهر قشنگی است و الان هم فصل قشنگی. اگر می توانید، از دست ندهیدش !
راستی حس غریبی دارد پارادوکس تماشای پارسه ی هخامنشی و زیارت حضرت شاهچراغ که یکی از امامزادگان عربی ست. تفسیرش با خود شما. باز هم راستی که این حس گرفتن مبتذلانه پبش پای ستون های خرد شده و مجسمه های در حال نابودی پارسه ، بدجوری توی ذوق می زند!