خسته بودیم و اردی بهشت هم که فصل شمال است . از احسان ندا بر آمد که یحلونی علی الشمال ؟ لبیک گفتیم که بله ! یا حبیبی ! و چارشنبه ساهت 8 شب در التزام رکاب رفقا بودیم در جاده ی چالوس و 9 نفر رفتیم به مقر اسی خان . زیبا ویلایی است که با همه بزرگی اش خیلی کمتر از دل صاحبش است . این بار عده کم بود و اتاق خواب و لژهای اختصاصی خالی به وفور در دسترس . آقای علی که خیلی از این قضیه ذوق زده شده بود چندین عملیات ژانگولر شرطی با توپ اجرا کرد و دو سه شبی خرج شام را از ما در آورد و یک شام را هم همسر نازنینش باخته بود را صاف کرد . بقیه اوقات ما هم به خوردن جوجه و کباب و گاهی کتاب و گاهی قلیان در آلاچیق و گاهی هم فیلم گذشت . احسان گفته بود فیلم خانوادگی و نه ترسناک و نه پلیسی بیاور تا لذت ببریم . هر جور فیلم خانوادگی گذاشتیم فیلم شروع نشده پایی به هوا بود و جماعت همه چشم ! و مهدی بود که هی به تلویزیون نزدیک می شد ! آهااا ! با ورزش تنیس هم به لطف استاد ژیرس و استاد احسان آشنا شدیم ، هر چند که هر چه دقت کردیم تفاوت بارزی در سطح بازی خودمان و اینها ندیدیم که توپ های همه مان توی تور و درخت بود . انگاری که بدن آنها گرم نمی شد و دل ما هم سرد . ماه بانو یمان هم از تنیس خوشش آمده است و قرار گذاشت که کلاس های آموزشش را شروع کند با همسر آقای علی . ما هم قول دادیم که این دو هر وقت توانستند ماریا شارپوا وار یک ست آقای ژیرس را ببرند دو عدد راکت طلایی تقدیمشان کنیم . به لطف اپراتور اول هم موبایلمان از صبح پنج شنبه تا صبح شنبه قطع بود - گیریم که راحت بودیم از هر تماس احتمالی کاری - بدون اینکه اطلاع قبلی بدهند و ما فکر می کردیم که ایراد از بانک است و پرسنل همکار ما ! .خلاصه خوش گذشت خیلی زیاد . بر باعث و بانی اش رحمت .