سلام پسرم ،
الان هفته های آخر تابستان 87 است که دارد تمام می شود . شکر خدا که تابستان می رود و پاییز می آید . نمی دانم تو به کی خواهی کشید اما من که اصلن طاقت گرما را ندارم و حسابی کلافه ام می کند . راستی این روزها به خاطر یک موضوع دیگری هم حسابی کلافه هستم . عمو احسان خانه و زندگی اش را جمع کرده و دارد از ایران می رود . تا به حال خیلی از دوست ها و آشناهایمان رفته اند ولی راستش این بار خیلی فشار بهم آمد . هیچ وقت فکر نکردیم که حرفشان جدی باشد . همه اش می گفتیم ویزا که آمد می گذارند روی تاقچه و می نشینند سرجایشان . ولی انگاری اشتباه کرده بودیم . قصدشان جدی هست . عمو اقبال تا 1 ماه دیگر می رود و عمو احسان تا 2 ماه دیگر . می گوید که به خاطر پویا و آینده ی پسرش هست . ولی من نمی دانم که چقدر درست است این کار . یعنی ما ها هم در آینده ، برای آینده ی تو باید از این جا برویم ؟ پس تکلیف پدر و مادرمان چه می شود ؟ من که هیچ وقت نمی توانم به دورشدن از آن ها فکر کنم . ولی عمو ها و خاله هایت که دوستان ما باشند می گویند ما نسبت به آینده ی بچه هایمان وظیفه ی بیشتری داریم . من هنوز نتوانسته ام تصمیم بگیرم که بین پدر خوب بودن برای شما و پسر خوب بودن برای مامان و بابای خودم کدام را بیشتر انتخاب کنم . اصلن از کجا معلوم که تو بخواهی که اینجا نباشی و آن جا باشی . اصلن نظرت چیست که ما بنشینیم تا خودت بیایی و کمی این جا بمانی و بعدش که سیزده - چاهارده سالت شد یک شب بی خیال قیمه پلوهای مادرت - که هفته ای 4 شب بهمان می دهد - بشویم و میهمان من یک چلوکباب برگی بیرون دور هم بزنیم و راجع به این موضوع صحبت کنیم ؟ خوبی اش آن است که آن موقع من می توانم با عمو احسان صحبت کنم که از من چه کاری در خارج برمی آید و تو هم از پویا راجع به زندگی در آن ور آب و دختر های همکلاسی اش سوال کنی . این جوری شاید بهتر بتوانیم تصمیم بگیریم که چه کار کنیم . ها ؟ دلت آن ور آب بودن می خواهد ؟ پدرسوخته پویا حتمن چیزهای زیادی تعریف کرده است ها !

پسرم ،
تصمیم گرفتم که به عنوان پدرت گاهی برایت بنویسم و چیزهایی را برایت بگویم و تعریف کنم . یعنی راستش را بخواهی اوایل فکر می کردم که آدم متفاوتی هستم و وقتی آمدی مثل یک پدر ایده آل می توانم سر حوصله و وقت ، برایت همه کاری بکنم . یعنی تصمیم گرفته بودم که با هم دوست باشیم . بعد جوری شد که فکر کردم و دیدم هر چه از عمرم می گذرد بیش تر شبیه همین انسان های معمولی می شوم که یک پدر خیلی معمولی هستند . تازه معلوم نیست آن موقعی که رسیدی و بزرگ شدی ، اصلن حوصله ی حرف های من را داشته باشی یا نه . که من بنشینم و هی حرف بزنم و تو حوصله ی گوش کردن داشته باشی یا اینکه من اصلن حوصله ی حرف زدن داشته باشم یا نه . برای همین گفتم ، بنشینم و الان این ها را برایت بنویسم . شاید یک زمانی که خواندن یاد گرفتی دلت بخواهد ، بنشینی و بخوانی . برای همین تصمیم گرفتم که به عنوان پدرت گاهی برایت بنویسم . تازه معلوم نیست که اصلن تو کی می آیی . اصلن خواهرت زودتر می آید یا تو . به هر حال ، چون تصمیمم را گرفته ام ، برایت می نویسم و برای خود_تو می نویسم . از آنجایی که احتمالن تو هم مثل خود من می شوی ، می توانی آن مطالبی را که فکر میکنی به درد خواهرت هم خواهد خورد ، خودت دست چین کنی و برایش بخوانی .