رفتیم تئاتر کمدی مرگ نوشته ی وودی آلن . این نمایشنامه که قرار است در خرداد و تیر در فرهنگسرای نیاوران روی صحنه باشد کاری است از یک گروه جوان 50 نفری .
نیمه شب در خانه ای را می زنند و کلایمن را از تخت خوابش بیرون می کشند . ظاهرن قاتلی در شهر است که می گردد و می کشد و می آید و می کشد و می آید . بقیه داستان شرح مواجه ی این آدم ها با این قضیه ی "مرگ" است .
متن ، کار وودی آلن است و اجرا از مجید میرزا خانی . کارگردان سعی کرده است تا نو آوری در سبک اجرا داشته باشد و برای این کار از گروه بدلکاران گروهی به نام 13 استفاده کرده است . بازی بازیگر نقش اول خوب و بازی چند تایی هم روی اعصاب است .
در کل اجرایی است که باید ببینید . به شخصه "وودی آلن" باز نیستم - وودی آلن دوست ، یک چیز است و وودی آلن باز ! چیز دیگر - و خیلی دید فنی و باسواد به قضیه ندارم ، ولی نمی توانم کتمان کنم که کار ضعیفی دیدم و از کار خوشم نیامد . به غیر از چند تکه ی پراکنده به نظرم کار نیست. بیرون از سالن هم که داشتییم با هم صحبت می کردیم یکی از بازیگران که حرف های ما را می شنید از پشت سر در آمد و خیلی سعی داشت که ما را قانع کند که در این فضای امروزی که ما داریم و پریم از سانسور و سال هاست که وودی آلن ندیده ایم ، همین را هم غنیمت بدانیم . به او گفتم که من به عنوان بیننده ، فارغ از مشکلات و محدودیت ها، دلم می خواهد که کار تکه پاره نبینم . اگر قرار است اسم وودی آلن روی اثر باشد ، کاری در خور ببینم . او نظرش این بود که همین هم غنیمت است . رضا ی عزیز هم که دید طرف ممکن است ناراحت بشود از او به خاطر همین اجرا هم تشکر کرد و دست دادیم و آمدیم ولی به نظرم کاری که هنرپیشه اش بیاید بیرون سالن و بین مردم شرح دهد که هدف فلان صحنه و بیسار حرف چه بوده است نباید کار خوبی باشد . ضمن اینکه معتقدم تکنیک و نو آوری ، صرفن صرف هزینه های زیاد و عملیات بندبازی و آکروباتیک نیست - این نو آوری خوب است به شرطی که مکمل باشد و نه تنها هدف - ، که هدف اصلی باید متن باشد .