فردوسی پور بهترین برنامه اش را اجرا کرد. شبی خیلی بهتر از شبی که صفایی فراهانی بی کفایتی مسوولان وقت تربیت بدنی را به تصویر گذاشت. این بار حتا خبر از ارایه نامه و مدرک و سند نبود. انگار که هیچ لازم هم نبود. شبی که فریاد صداقت رییس معزولی چون دادکان چنان به دل می نشست که حتا تک واگویه های فردوسی پور که برای نشان دادن یک طرفه نبودن و ارایه مثال نقض بود، برگ برنده ی رییس فدراسیون سابقی بود که ابایی از این که بگوید جنگش با علی آبادی بر سر ریاست بوده است، نداشته است. آن جا که با صداقت تمام از کنترل همه جانبه اش بر زیرمجموعه اش می گوید و آنجا که رندانه و با هوش کامل مصاحبه اش را با 90 سال 81 برای این می داند که برانکو توی هواپیما 200 هزار دلار روی قراردادش نگذارد. آنجا که حرف دلمان را به شخص دارای عدم تعادلی چون مایلی کهن می زند که حقش 12 میلیون است و 400 میلیون می گیرد و آنجا که به درستی روی نکات قوت علی دایی - همه نقاط ضعف روابط عمومی و دلایل عدم محبوبیت ویژه اش را معترفیم- انگشت می گذارد از صحنه های جذاب فوتبال است و آنجا که شخصیت داشتن را توضیح می دهد، آنجا که از روش کدخدا منشی و ریش سفیدی و چانه زنی برای تزریق پول از بازار به فوتبال بی در و پیکری که آیینه تمام نمای جامعه ی داغان ماست می گوید. حیف است از اجرای خوب عادل نگوییم که به موقع و با زرنگی کنار می نشیند تا دادکان حرفش را بزند و از تک مضراب زدن ها ونق های معمولش برای کسی که دارد مغلطه می کند، خبری نیست تا کد بدهد که بیننده حواسش جمع باشد که دارد حرف درستی می شنود.  
ای کاش! و ای کاش دادکان روی حرفش بماند وهیچ وقت بر نگردد. این فوتبال برای این آدم ها حیف است . حیف است. حیف است که امثال قطبی و دادکان و دایی در این فوتبال باشند. این فوتبال در بهترین شرایطش یک شورشی داغانی چون مایلی کهن لازم دارد که به در و دیوار حمله کند و خودش سر دسته ی حیف پول ها باشد و ژوکری مثل فیروز کریمی که بخندانمان! تا یادمان برود که چقدر داغانیم !