اولین مسابقات فوتبالی که یادم می آید ، مسابفات 1984 ملت های اروپا است . میشل پلاتینی،رومینینگه و فکر کنم جنتیله نام هایی هستند که خیلی محو از آن دوران در یادم مانده اند. سال 1986 را خوب یادم هست(!). جام جهانی 86 مکزیک بود و مسابقه ی تاریخی انگلستان-آرژانتین که ما شدیم طرفدار آرژانتین! با آن دو گل استثنایی دیه گو مگر چاره ی دیگری هم می ماند؟ فینال آن سال آلمان و قیصر و ستاره هایش بود،فولر و رومینینگه و ماتئوس در مقابل تنها آبی های دوست داشتنی دنیا، بیلاردو و خورخه بروچاگا و دیه گو آرماندو مارادونا ! بازی ها پخش مستقیم بود با یک روز تاخیر آن روزها! فردایش بود که فهمیدیم آرژانتین قهرمان شده و 3-2 در آن فینال تاریخی قیصر را مات کرده است.

تا زمانی که مارادونا بود و می درخشید طرفدار سینه چاک آرژانتین بودیم و دیه گو! هر چند که در سال 90 در آن اردوی تاریخی منظریه ی تجریش با بچه های مدرسه زیر پرچم رایش رقصیده بودیم و آلمانی تر از قیصر بودیم! یادش به خیر! دیه گو! که در جام جهانی سر پنالتی ایتالیا-آرژانتین ایستاده بود و جهت پنالتی ایتالیایی ها را به گوچه آی محبوب مان می گفت تا آرژانتین آن بازی را ببرد و سال بعد لیگ ایتالیا تلافی کند و اسطوره مان را محروم کند که مارادونای ما چند وقتی بود که خودش را گرفتار عشق های بی فرجام و دود کرده بود. مارادونا رفت و آن سال ها جانشین خلفش پل گازای گاسکویین بود و شخصیت"کله خرش"که عاشق انگلیس مان کرد.

در سال های بعد آرژانتین،بدون مارادونا هیچ وقت آن ابهت گذشته را برایمان نداشت چه حتا ستاره هایی مثل ریکلمه و ورون و سیمونه و مسی و کانی جیا نمی توانستند جای خالی دیه گو را برایمان پر کنند و تنها ستاره ای از آرژانتین که خاطراتمان را مورمور کرده بود همان گابریل بانیستوتای دوست داشتنی بود که او هم به خاطر موهایش پاسارلا - کاپیتان قبل از مارادونای آرژانتین- مربی آن روز تیم ملی را ول کرد و رفت .
این روزها، اسطوره ی کودکی مان بعد از همه ی بلاهایی که سرش آمد و تمام حاشیه هایش که باعث می شد دیدنش خلاصه شود به وی.آی.پی ها و مراسم ها و جشن ها،به زمین فوتبال برگشته است.این بار دیه گو سرمربی تیم ملی آرژانتین است.با وجود دکتر کارلوس بیلاردو در راس تیم های ملی آرژانتین چشممان را می بندیم و کاری به نقص های احتمالی دیه گو در مربی گری و تجربه های ناموفقش نداریم.امروز تیم ملی آرژانتین نام بزرگ و محبوبی را در قامت سرمربی خود می بیند. چشممان را می بندیم و آرژانتین افسانه ای را با دیه گو آرماندو مارادونا تصور می کنیم. می خواهیم باز هم از فوتبال لذت ببریم.باور کنید لذت فوتبال متعلق به شماره 10 هایی مثل دیه گو، کانتونا(که البته با شماره7)، گاسکویین،افنبرگ،زیدان و روی کین است .مگر کس دیگری توانست "دست خدا" را تکرار کند ؟