.

.
.
.

و

حالا ما قهرمان ایرانیم . قهرمان لیگ برتر . قهرمان لیگ خلیج فارس . ما با 65 امتیاز قهرمانیم . 6 امتیازش هم از آن همه ی رقیبان ما . "کل یوم " از آن امیر قلعه نویی مربی مس کرمان که مسخره مان کرده بود برای رضایت مان از 1 امتیاز کرمان . قسمتی دیگر از آن علی دایی که پر خاشگر داور را متهم کرده بود که به قولی برای پرسپولیس همه کار می کند . قسمتی دیگر برای فیروز کریمی که با چشم های گشاد شده اش ما را خالی بند خطاب کرده بود . اندکی برای ناصر حجازی که از پشت عینک گرانقیمتش ما را منسوخ شده ی دهه ی شصتی دانسته بود . مقداری پیشکش مجید جلالی که هیچ وقت ما را مدعی قهرمانی نمی دانست آمار لپ تاپش . اندکی هم برای اکبر میثاقیان که روی اعصایمان رفته بود همه ی حرکاتش که نگوید بچه ها می گویند اکبر ! تو چرا نیستی ! اگر چیزی ماند اندکی هم به شیث و مامانی و نیکبخت مرحمت کنید از آن باقی 6 امتیاز را . بقیه ی 59 امتیازش همه برای افشین قطبی ست . امپراتور سرخ پوش های ایران . از آن سربازان فداکارش مثل کریم باقری ، محسن خلیلی ، عباس آقایی ، مسعود زارعی ، پژمان نوری و فرزاد آشوبی ست و البته که سهم سپهر حیدری فراموش نشود با این گل آخرش . .
پرسپولیس ما پارسال زیباتر فوتبال بازی می کرد ، دنیزلی فوتبال را کاملن می فهمید . اما دنیزلی هم رندی های خاص خودش را داشت . خنده های معروفش بعد از باخت ها خیلی برایمان خوشایند نبود حتا اگر فوتبالی بازی کرده بود که مدت ها بود نظیرش را در ایران ندیده بودیم . آری هان شخصیت یک مربی واقعی را داشت و البته دانشش را که با یک جلسه تمرین با ارنج در مقابل استقلالی که بهتر از پرسپولیس بود نشان داده بود ، خودش را اثبات کرده بود . اما انگار او هم میل و رغبتی به کار کردن در فوتبال بی در و پیکر ما نداشت و پول را بیشتر دوست که حق فوتبالش هست . این وسط افشین قطبی برای ما چیز دیگری بود . آنالیزور ی که میهمان دو روزش می پنداشتیم . همانی که وقتی ایرانی ها را شکست داده بود در جشن کره ای ها شادی هم کرده بود و تریج قبایمان آزده شده بود . گفتیم می آید و استیلی بعد 4 هفته عاصی اش می کند و می رود و اگر هم مثل بقیه باشد شکایت نامه اش از طرف فیفا به دستمان می رسد ، که پرسپولیس حق او را هم خورده است . اما نه ! قطبی چیز دیگری بود . وقتی در فرودگاه با پرچم ایران ایران چرخید ، گفتیم این هم دندان های ما را شمرده است . وقتی گفت آمده ام قلبم را هدیه دهم گفتیم این همه پر شده آمده است . اما نه ! قطبی چیز دیگری بود . آمد و نشست و حرف زد و ایستاد و جنگید و ماند و مبارزه کرد . ادبیات جدیدی را وارد فوتبال ما کرد که تازه بیدار شویم و بفهمیم فرق او را با بقیه . حتا وقتی سرپرست موقت تیم که کارش قاری بودن است از تاکتیک های او بعد از باخت به پگاه ایراد گرفت ، سر نرفت و ایستاد و بعد از شکست خرد کننده مقابل 4 گل اهوازی ها و کامپیوترشان ، باز هم ایستاد تا وقتی فردوسی پور دلیل اصلاح نکردن صورتش را بپرسد و به باتری لپ تاپش متلک بگوید ، زهر خند بزند و بگوید باتری تیمش هرگز تمام نخواهد شد . قلب شیر همان قلب قطبی بود که دیروز در دقیقه ی 90 + 5 قهرمان شد .
امیدوارم قطبی در ایران نماند . امیدوارم "یوروم" ش را بردارد و برود جای دیگری مربی گری کند . قطبی باید فهمیده باشد که ما جماعت قهرمان کشیم . اگر امروز بهانه ای از او نداریم سال دیگر دیر نیست . قطبی همین امروز نه تنها در قلب قشر تحصیلکرده ی ایرانی که در بین توده ی مردم و حتا زنانی که فوتبال را جدی دنبال نمی کنند به سبب شیوه ی ادبش محبوب است . حیف است این مجسمه ی آخر هم بشکند . قطبی باید بداند که به وفای ما اعتمادی نیست . و البته اگر قبول نکند ، بنشیند و علی دایی را خوب نگاه کند . هیچ کس مثل ما نمی تواند نخبگان فوتبالش را خراب کند . ای کاش قطبی برود و از او فقط عکس قشنگی به یادگاری در دل ما بماند .

پ.ن : امسال، سال قرمز ها بوده است . آی! می چسبد قهرمانی پرسپولیس و منچستر و بایرن مونیخ ، همه با هم در یک فصل . انگار فقط جای آث رم خالیست (: