می شود نشست و از بد شانسی ها نوشت . می شود ایستاد و از شرایط گله کرد . می شود رفت و از کمبود امکانات سخن سر داد ولی اما می شود آمد و کج نشست و راست حرف از "ترس" زد . ترس همان است که اگر حضورش را پذیرفت دیگر گفتن از پنالتی نگرفته روی نیکبخت و کعبی محلی از اعراب ندارد .مثل همین ای وای !که اگر شوت کریم گل می شد و چه خوب شد که برهانی باز هم تک به تک را نزد ! یا باید اینقدر شجاع فوتبال بازی کنی که نتیجه را - برد و یا حتا باخت - خودت رقم بزنی یا باید توپ را اینقدر هوا کنی و به دست با کفایت باد و همپنین پای بی اختیار پژمان نوری و امثالهم بسپاری که دیگر حوادث نقش کنند نتیجه بازی را و پژمان هم بزنند معلقش را محوطه ی جریمه . اینکه بر قطبی آموخته از مکتب آمریکا که یاد گرفته است حوادث را معلول علت های آشکار و پنهان قبل بداند و منطق فوتبال را پذیرفته است چه گذشته است که اکنون این چنین ترس را می پذیرد و ترسو بازی کردن را هم ، و صحبت از شانس می کند خیلی موضوع این نوشته و بحث نیست که این خود جدا مطلبی در خور را می طلبد . سخن اینجا فقط راجع به ترس است . همان ترسی که پنج شنبه پر زد و آمد نشست توی استادیوم آزادی میان "شهر آورد !!" پرسپولیس و استقلال . همان ترسی که در بازیکن باعث تشویش تعویض و عدم تشویق از ناحیه تماشاچی می شود و در مربی باعث دیدن سایه ی اخراج و عدم کفایت در پشت پرده! و چماق مدیر فنی - استقلال - و کمک مربی - پرسپولیس- را شمشیر داموکلس می نمایاند . بازی اصلی را در دربی پرسپولیس و استقلال "ترس" کرد و ما همه مثل آن 70 هزار تای داخل استادیوم فقط تماشاگر رقص ادا و اصول در میان بازی اصلی بودیم . ادا و اصولی که هر چه ظرفیت فوتبالمان کم می شود جای بیشتری بین میدان برای خود پیدا می کند و همین است که به جای اینکه آخر بازی غصه ی وقتی را بخوریم که دارد - مثل فوتبال -تمام می شود ،چشم و گوش تیز می کنیم تا سرمربی طناز بیاید و بگوید و ما بخندیم و بشود سوژه مان . حرجی نیست و افسوسی تازه نیست . که این از همان زمانی شروع شده بود که "کامبینیشن فوتبال " شده بود سوژه برای شیرین زبان خطاب کردن این یکی مربی مان که از جنس دیگری بود و در خنده ها و لبخند ها آنچه فراموش شد و بی مرثیه گذشت و در گذشت همین "کامبینیشن" فوتبال بود و ما که یادمان رفت قرار بوده این مربی را برای چیز دیگری بخواهیم نه فقط برای قهرمانی که که خیلی هم نیاز به این ادا ها ندارد . به هر حال امروز قطبی هم یکی از همه ی ماست . یکی از بهمن خان فروتن ها و یکی دیگر از اضغر شرفی ها !به سرزمین مادری ات خوش آمدی افشین خان !