حتا اگر طرفدار فیلم های اکشن و جلوه ی ویژه و تخیلی نیستید ، این فیلم برایتان جزو "حتمن ببینید" ها باشد . بعضی از فیلم ها فقط یک بار دیده می شوند ولی اگر فیلم باز هستید باید ببینیدشان ! کریستوفر نولان کارگردان صاحب سبکی است. همان طور که کریستین بیل بازیگر توانایی هست و همان طور که گری اولدمن خوب بازی می کند و همان طور که مایکل کین و مورگان فریمن بزرگ هستند - گیریم که فرصتی برای نشان دادن توانایی هاشان نداشته باشند - . در کنار همه ی این ها یک ژوکر هست که بی نظیر بازی می کند . شاید مرگ هیث لجر در اینکه بازی اش بی نظیر به چشم بیاید بی تاثیر نبوده است ، آدم ها وقتی نیستند ، عزیز ترند . حتا اگر فیلم از مرگ ناگهانی لجر و تبلیغاتش برای ژوکر بیشترین بهره را برده باشد ، ژوکر و شوالیه ی تاریکی ارزشش را دارند . فیلم دیالوگ های نغزی هم دارد مثل این که :
* در ابتدای فیلم ، ژوکر نقشه ی سرقت از بانک را طراحی کرده است ، رییس بانک که زخمی شده است از ژوکر می پرسد که هر جنایت کاری به چیزی اعتقاد دارند ، شرف ، احترام و ژوکر به چه چیزی اعتقاد دارد ؟ ژوکر می گوید من به این اعتقاد دارم که چیزی که تو را نمی کشد Stranger ( عجیب تر ) می کند که در تعارض با سخن معروف نیچه است که "چیزی که مرا نمی کشد Stronger ( قوی تر ) می کند."

* دیالوگ بولد شده از مقاله ی شهسوار سیاه شهروند امروز،

فیلم داستان جنگ است و خرابی هایی که به بار می آورد و جبران پذیر نیست . چه خرابی شهر و کشور باشد ، چه خراب کردن زندگی هایی که در زندگی یک بار بیش تر اتفاق نمی افتد ! مثل فیلم Black Book است . دختری از نهضت مقاومت داوطلب می شود تا نفوذ کند در تشکیلات دشمن . رابطه ای که برقرار می شود بیش تر از چیزی هست که باید باشد و درگیری های عاطفی به وجود آمده ، داستان را به سمت و سوی دیگری می برد ."فیلم"* فیلمی هست از آنگ لی که برای من به شدت تاثیر گذار بود و با اینکه دست مایه ی همه ی این ها قصه ی جنگ است باز هم لذت بردم از تماشای 2 ساعت و نیم فیلم . عجیب است که این اواخر بعد از Gloomy Sunday و Black Book این فیلم را هم که برای تماشا انتخاب کردم ، همگی حول یک محور بودند . حالا می خواهم در اولین فرصت فول متال جاکت و فهرست شیندلر و نجات سرباز رایان را ببینم .

* اسم فیلم را خودتان از روی کاور بخوانیدلطفن.
لینک فیلم ،

اگر سریال های 24 ، LOST ، Prison Break را جویده اید و اکنون در خماری سیزن های آینده شان نشسته اید ، بایستید ! Heroes ! آمده است . با سیزن 1 !
5 نفر از جاهای مختلف دنیا دارای توانایی های غیر عادی ای هستند و هنگامی که همه به سمت یک موضوع می روند .. ،
تازه شروع کرده ام به دیدنش ،
فعلن ،

در فیلم "هجوم بربر ها " ، پدری گوشه ی بیمارستان به علت سرطان بستری است . مادر به پسرش زنگ می زند که بیاید پیش پدرش . پسر به علت اینکه هیچ وقت از پدرش محبت ندیده است ابتدا با اکراه قبول می کند . پدر سال های جوانی اش را صرف تدریس و تحقیق کرده است و البته بسیار خوشگذران بوده است و از آبجیان بی مرام هم خیلی خوشش می آمده است و دفترچه ی خاطرات پر و پیمانی دارد و حتا در بیمارستان هم با رفقا قرار می گذارد . پسر که یک مشاور اقتصادی کار درست است متوجه می شود که پدر روزهای آخر را می گذراند و سعی می کند با جمع کردن همه ی دوست دختر ها و دوست های سابق پدرش لحظه های خوشی را برای پدر فراهم کند .. .

فیلم فرانسوی ست . به غیر از شیرینی زبانشان ، طنز قشنگی هم دارد این فیلم های فرانسوی . فیلم در به تصویر کشیدن سلیقه های متفاوت و مشکل بین دو نسل بسیار موفق است . ضمن اینکه شعار نمی دهد و داستان خودش را ادامه می دهد و نتیجه گیری را به بیننده ای واگذار می کند که در صحنه ی پایان فیلم مواجه با اتفاقی بر خلاف فیلم های هالیوودی می شود . فیلم پر است از دیالوگ های به یاد ماندنی . فیلم از IMDB نمره 7.8 دارد که خب ، نمره ی خیلی خوبی هم هست .

"افتاده با قانون " یا "مغلوب قانون " یا "زمین خورده به وسیله ی قانون " و یا هر چه خودتان تصور کنید . فیلم سیاه و سفید و محصول 1986 است . یک فیلم از سه گانه ای که تعلق دارد به "جیم جارموش".
فیلم داستان سه مرد است که یکی زاک است که دی-جی است و بعد از اینکه دوست دخترش زار و زندگی اش را توی کوچه می ریزد به اتهام جنایت ، یکی جک است که کارش دلالی محبت است و او هم با یک پاپوش ، و دیگری روبرتو بنینی است که سر تقلب در بازی ورق و کشتن یک نفر ، همگی به زندان می روند و در یک سلول زندانی می شوند . موسیقی فیلم محشر است و به خوبی با حرکت دوربین و نماهای کارت پستالی اش که در تصویر سیاه و سفید جلوی دو چندانی دارند ، هماهنگ است . انگار دوربین به شما فرصت می دهد تا در صحنه هر چیزی که می خواهید را ببینید . فیلم "گفتگو محور" است و داستان ساده و سر راستی را روایت می کند و نتیجه گیری اش را به پای خودتان می گذارد .
درباره ی این فیلم جالب است بدانید که جارموش به عمد به روبرتو بنینی - کمدین ایتالیایی - اجازه نمی داده تا انگلیسی را درست یاد بگیرد تا نقشش در فیلم را به عنوان کسی که تازه دارد با کلمات انگلیسی آشنا می شود ، را همان جور در بیاورد و مثلن "جیش کردن " را " روشن کردن سیگار " برایش معنا می کرده اند . چند سال بعد در جشنواره ی کن ، روبرتو به تلافی آن سوال خبرنگاران ایتالیایی را که از جان لوری می پرسیدند چگونه بازیگر شده است ، ترجمه کرد که " صبحانه چه خورده ای ؟ " و جان لوری جواب داد " بیکن و تخم مرغ " !

جان یک مرد "همجنس گرا" است که یک سایت دارد که با همکاری هم خانه اش "ادی" در آن به رسوا کردن افرادی که مخفیانه و یا با استفاده از قدرتشان از کسی سو استفاده می کنند ، مشغول است . جان مورد تهدید واقع می شود و به او تیر اندازی می شود . جان در بیمارستان با کمک خواستن از استراچی که او هم یک کارآگاه "همجنس گرا" است ، مدعی می شود که اسنادی دارد که پای سناتور و بعضی دیگر را به میان می آورد . استراچی به جان اعتماد ندارد و قبول نمی کند . پس از مسایلی استراچی متقاعد می شود می شود که برای جان کار کند ولی با اولین دروغی که از جان می شنود ، کار را رها می کند و به خانه می رود . شب جان کشته می شود و جسدش را آتش می زنند . حالا استراچی که خودش را به نوعی کم کار و مقصر می داند وارد ماجرا می شود و .. .

فیلم محصول 2005 کانادا ست و در آن به رابطه ی بین افرادی که اینجا به طور خاص جامعه ی "گی" هاست، می پردازد . ریتم فیلم بعضی جاها خسته کننده می شود که البته مانع از این نمی شود که بخواهید سر از کار و آخر ماجرا در بیاورید . فیلم به شیوه ی خودش چند تا تردستی دارد و گره باز و بسته می کند که البته جاهایی خیلی هم موفق نیست . فیلم کپی برابر اصلی است از Gone Baby Gone و همان کشمکش های بین احساس و منطق . جایی که احساس در برابر جنایت یک حکم می دهد و قانون حکم دیگر و باز دغدغه ی یک تصمیم است . نمره ی فیم از Imdb 6.7 است که نمره ی معمولی ای است .

یکشنبه ی غمگین ، داستانی هست که در "بوداپست" مجارستان اتفاق می افتد . در حوالی سال های جنگ جهانی دوم ، رستوران زیبایی در بوداپست هست که مدیر عاشق ، پیشخدمت زیبا و جوان و نوازنده ی پیانوی عاشقی دارد . این رستوران پاتوق یک آلمانی جوان به نام ویک هست که او هم چشمش "ایلونا" ی جوان و زیبا را گرفته است . ایلونا به ویک " نه " می گوید ولی همزمان هم عاشق مدیر رستوران و هم نوازنده ی پیانوست که آهنگی دارد به نام " یکشنبه ی غمگین " . آهنگی که هر هفته عده ی زیادی پس از گوش کردن به آن " خودکشی " می کنند . نوازنده پیانو اعتقاد دارد که پیام عجیبی لابه لای نت ها وجود دارد و .. .
اروپای شرقی دیدنی ست . هر جای هر کدام از شهر هایش می تواند تابلوی خیلی زیبایی باشد به خصوص وقتی که شب باشد و رودخانه ای در شهر باشد و بساط شراب و موسیقی کلاسیکش هم به راه باشد. داستان های مربوط به جنگ جهانی دوم را هم همیشه دنبال کرده ام . در جنگ چهره ی واقعی بسیاری از چیزها آشکار می شود . یکشنبه ی غمگین داستان زندگی مرد هایی هست که به آنچه دارند ، قانعند . توان و شوق جنگ ندارند و قواعد ستیز و رقابت را نیاموخته اند . حتا اگر مجبور باشند از یک زن دونفره استفاده کنند و برای موفقیتشان سه نفره جشن بگیرند . داستان فیلم ، داستان جنگ است که وقتی نسیمش وزیدن می گیرد ، زندگی ها را با خودش می برد . فیلم رومانتیک و تراژدی کاملی هست که حکایت نفس و کشمکش هاست . برای دیدن برای یک شب آرام و بعداز دیدن فضای سوپر اکشن ماتریکس ها ، انتخاب خوبی است . فیلم محصول 1999 آلمان است و از IMDB نمره 7.5 دارد که خوب است .

سه گانه ی ماتریکس داستان "آخر دنیا" ست . یک منجی به نام "نئو" با بازی کیانو ریوز پیدا می شود تا دنیا را که تصور می شود ماتریکسی هست که کامپیوتر ها اداره و اراده اش می کنند را نجات دهد . سرزمین موعود "زیون " یا "زایان " است که به عبارتی شاید همان کوه "صهیون " باشد . - جایی که یهود عقیده دارد منجی از آنجا ظهور خواهد کرد- نئو وظیفه دارد تا با کمک "مورفیوس" و " "ترینیتی" به مردم شهر زیون کمک کند . ماموری به نام اسمیت که مثل ویروس تکثیر هم می شود به دنبال نئو است . تریینیتی و نئو عاشق هم می شوند و این عشق یک بار جان هر کدامشان را هم نجات می دهد . مردم شهر زیون با کشتی ها و سفینه های خود به سوی ارض موعودشان می روند و حوادثی در این راه برایشان اتفاق می افتد . داستان در سال 2199 میلادی اتفاق می افتد و ماتریکس 1 محصول 1999 میلادی ست . کیانو ریوز که معرف حضورتان است . همان که ظاهرن اصلیت لبنانی دارد ، اینجا نقش نئو را دارد و Carrie-Anne Moss نقش ترینیتی ! این خانم همان است که در فیلم بی نظیر Memento ی نولان هم بود که آنجا اسمش یادم نیست . نقش مورفیوس هم بر عهده ی Laurence Fishburne است که من خیلی دوستش دارم و انگار فقط او از عهده ی این نقش بر می آمده است . این بازیگر چهره ی منحصر به فردی دارد ، چهره ای که خشم و عطوفت را با هم دارد . سرکار خانم مونیکا بلوچی زیبا هم در قسمت 2 و 3 حضور کوتاه ولی پر شوری دارد که به جای پوستر ماتریکس 2 ، عکس این سرکار علیه را کار کردیم تا محمد آجر پاره حظ بصرش را ببرد . در سه گانه ی ماتریکس استقبال از اولی بیشتر بوده است و 1 جزو 50 فیلم برتر IMDB هست و 2 و 3 به نسبت آن با اقبال کمتری روبرو شده است .

قبل از اصل قضیه بگویم که به لطف قانون کپی رایت ما می توانیم هر DVD روز را به قیمت 0.5 یورو ! در مملکتمان تماشا کنیم و لذتش را ببریم و حتا وقتی کیفیت 9 نباشد و یا اصطلاحن پرده ای_ خوب باشد بر سر حسن DVD و اکبر FILM غر بزنیم و از هدر رفتن وقتمان گله کنیم و جنسش را پس بدهیم و سر بساطش بکوبیم . خب ! اصلن چه اشکالی دارد ؟ این همه صف بنزین می ایستیم و اجاره خانه ی بالا هم می دهیم . بگذار اقلن فیلممان نیم یورو باشد !
حالا ! تا حالا شده است که وقتی دراز کش و یک لنگ بر فرش_ زمین و یک لنگ بر عرش_ مبل دارید آب میوه تان را می خورید و پفیلا تان را بالا می اندازید و با شکلاتتان حال می کنید و زیر باد کولر ، فیلم و سریال روز با زیرنویس فارسی میبینید ، مشکلی حواستان را پرت کند ؟ هان !؟ نه ! منظورم همسر محترمتان نیست که کلی سوال نپرسیده در آن لحظه به ذهنش خطور می کند و نه اصلن منظورم دوست دختر SMS بازتان هم نیست که دارد آمار شما را در می آورد که با کیستید الان ! این ها که مشکل نیستند ! این ها واقعیات زندگی اند ! آها ! چون شما تیتر مطلب را خوانده اید خیلی خوب حدس زدید . منظورم همین زیرنویس های فارسی زیر فیلم هاست . مثلن دارید فیلم Alpha Dog می بینید و نوجوانی کف آمریکا گم شده است . خانواده در به در دنبالش می گردند . یکی از پدر بچه می پرسد که همه جا را خوب گشته اید ؟ پدر بچه می گوید بله ! همه ی بیمارستان ها و بهشت زهرا ! را هم گشته ایم . یا تصور کنید که دارید Horse De Prix می بینید که متصدی هتل به اتاقتان زنگ می زند و می گوید ببخشین ! آب پرتقالتان سن ایچ باشد یا پاکبان یا ساندیس ! یا تصور کنید که دارید Prison Break میبینید که شما یک زندانی باشید که دایم فکر فرار هستید و آن وقت رییس زندان صدایتان کند و بگوید راست_ حسینی بگو چه فکری توی سر داری و یا دور از جان ! توی همین سریال دو تا یانکی اراذل باشید و موقع خداحافظی به هم بگویید دست حق به همراه و آن یکی جوابتان بدهد که خدا پشت و پناهت . یک خورده هم که بخواهیم قضیه را اگزجره کنیم فردا میبینی که نوشته های پشت اتوبوس نیویورکی ها را هم زیرنویس کردند که دریای غم در کاراییب ساحل ندارد و سلطان غم مامی ! و آنا یوردوم کانزاس !
خب ! یک طرف قضیه با مزه بودن این قضیه است و اینکه طرف معادل سازی کرده است تا به سهم خودش مانع حضور فرهنگ بیگانه شود و اصلن اینکه مگر ما بر کسی که زیرنویس می کند ، حقی داریم ؟ مگر دستمزدش را داده ایم ؟ اصلن این شخص کیست ؟ هویت حقیقی دارد و یا حقوقی ؟ چه چیزی گیرش آمده است ؟ و اصلن به ما چه که اول فیلم گروه شهرام و آزیتا و مونا فیلم را به ما تقدیم می کنند و آخر فیلم شهلا و همکاران از ما تشکر می کنند که فیلم را دیده ایم و وسط فیلم هم اصغر DVD آدرس بلاگش را زیرنویس و تبلیغ می کند ؟
طرف دیگر قضیه هم با خودتان ! اصلن بروید زبانتان و جیبتان را تقویت کنید و Orijinal بخرید و بنشینید و بخوابید و ببینید و حالش را ببرید . به هر حال اینجا تهران است . پایتخت ایران .

خیلی وقت بود سینما نرفته بودیم . فکر کنم آخرین بار اخراجی ها ی ده نمکی بود . مصاحبه ی بهداد در ماهنامه ی نسیم قلقلکم می داد که بروم و ببینم بازیش را . دوست دارم که بازیگری این قدر اعتماد به نفس داشته باشد که خودش را قدر دنیرو و براندو ی کبیر بداند . بهداد ادعا می کند که می خواهد سقف بازیگری در ایران را بالا ببرد . به هر حال وقتی اسم آتیلا پسیانی و محمد رضا فروتن باشد ، عیبی ندارد که آدم بخواهد ببیند که چه خبر است .
اولش خواستیم سینما آزادی را افتتاح کنیم که نشد و صفی به درازای چندین متر ! داشت . سینما عصر جدید این جور موقع ها انتخاب مناسبی است . منتها باید با سر و صدایش و سالk کثیفش و نمایش بی کیفیتش و صدای چیپس و تخمه هایش کنار بیایی .
فیلم داستان "عشق موازی " - همین بود اسمش ؟ - است . مرد متاهلی - محمد رضا فروتن - که زندگی خوبی دارد و خانه ای شیک و زنی شیک تر - مهتاب کرامتی - و شغلی خوب ، بر حسب تصادف عاشق دختری می شود که زندگی_ به هم ریخته ای دارد . برادری دارای ناراحتی عصبی و مادربزرگی پیر و مادری که ندارد و گذاشته است و با یک مرد دیگری رفته است . بهداد نقش برادر عصبی را دارد . بازی اش خوب بود . یعنی بد نبود . اممم. یعنی خوب بود . ولی چه جور بگویم که "عالی" و "آنچنانی" و تولد "یک ستاره" ای نبود . شاید با خواندن تمام آن حرف های بهداد انتظارمان بالا بود و شاید می خواستیم که شق القمر ببینیم و ندیدیم . و اصلن مگر در سیستم بی در و پیکر_ فقر فیلمنامه، اصلن بازیگر می تواند که خرگوش از کلاهش ظاهر کند . نمی شود لامصب . فروتن هم که آشکارا در جا زده است و پسیانی که انگاری فقط آمده که دستمزدی بگیرد و برود و مهتاب کرامتی که خودش هست و همین بار نصفه و نیمه ی فیلم را با بهداد به دوش می کشند که انگار نیوشا ضیغمی فقط به فکر تعویض لباس و چکمه بوده است بیشتر و بازی اش اصلن تصنعی هست و غیر واقعی . راجع به فیلم هم چیزی ننویسیم که بهتر است . که اصلن نفهمیدیم این جایزه هایی را که می گویند که داده است و چرا داده است . فیلم فقط اینش خوب است که برشی ناقص است از جامعه ی درب و داغان هنری و نیز پولدار ما که هر کاری می کنند زیر ماسک پول و افکت هنر روشنفکری پنهان است . اصلن فقط همین "پنهان" خوب است . چه واژه ی قشنگی - به قول قطبی - . فیلم یک جمله ی خوب دارد . آنجایی که بهداد به مهتاب می گوید که بعضی از آدم ها پس از مرگشان فاسد می شوند و بعضی دیگر قبل از مرگ بوی گند می گیرند .