برای آفای کیوانفسکی :

دختر و پسری که به خاطر موزیک به زندان افتاده اند و تازه آزاد شده اند، تصمیم به خروج از ایران می گیرند تا در لندن در فستیوالی شرکت کنند.جوان دیگری به آنها کمک می کند تا از راه غیر قانونی پاسپورت و ویزا تهیه کنند و از ایران خارج شوند و همزمان برای تهیه سایر افراد بند هم بهشان کمک می کند.

فیلم راجع به موسیقی زیرزمینی و سرنوشت مبهم جوان هایی است که در گاوداری و ساختمان نیمه کاره و دشت و صحرا و بالای پشت بام و زیرزمین موسیقی های دلخواهشان را تمرین می کنند. همان کسانی که گاه موسیقی شان را نمی فهمیم و گاه از سر و صدایشان به پلیس شکایت می کنیم.

من قبل از دیدن این فیلم هیچ حسی نسبت به خیلی از این موسیقی ها نداشتم و بعد از این، تلاش و پشتکارشان را تحسین می کنم. جالب است که از رپ فارسی خوشم نمی آمد ولی با دیدن سروش لشکری که فکر می کنم همان سروش هیچ کس است و ترانه ی اینجا تهرانه اش، علاقه مند به شنیدن بقیه ی کارهایش هم شده ام . فیلم به غیر از معرفی چند تا گروه خوب دیگر مثل مهسا و مرجان وحدت، یک اجرای نواحی بی نظیر و بی نظیر هم دارد از گروه دارکوب که حامد بهداد هم خواننده شان است. کم کم داشتم به این نتیجه می رسیدم که بهداد هم جرقه ای بوده و تمام شده است که این فیلم به دادم رسید . به نظرم عالی بازی می کند بهداد این نقش را و بازی اش چند تا سکانس به یاد ماندنی دارد. اولی جایی که فیلم هایش را گرفته اند و جلوی قاضی روحانی نشسته و ما قاضی را نمی بینیم و بهداد یک مونو لوگ عالی می رود و کش می دهد که "این مشروب که پولولووومه حاج آقااا !" دومی هم جایی که نگار پشت سرش را نمی بیند و دارد راجع به او بد می گوید و از انگلیسی بلغور کردنش انتقاد می کند که بهداد داد می زند" داری پشت سر من گاسیپ می کنی ؟ آر یو کریزی ؟ ..." !

مخلص پست اینکه گربه های ایرانی را به هزار بعلاوه ی یک دلیل دیگر هم باید دید.