کیمیایی هر چه فیلم بسازد، خواهم دید. فیلم های کیمیایی برای من نماد کلنجار رفتن با نوستالژی هاست. نوستالژی های دیوانه! نوستالوژی های زمان هایی که بوده ام و زمان هایی که نبوده ام.خاطرات کافه هایی را که رفته ام ونرفته ام.دیالوگ هایی را که نگفته ام.رفاقت هایی را که نکرده ام.هرچه هست مرور خاطره هاست. چه کسی به جز کیمیایی می تواند چنین جمله ی شاهکاری در دهان هنرپیشه اش بگذارد که بگوید : تمام دروغ ها رو راست می گم ! و این برای تو بشود همه ی فیلم !

محاکمه در خیابان ویژگی منحصر به فردی دارد. دو تا از بهترین بازی ها بدون بیش و کم متعلق است به شقایق فراهانی -که من هیچ بازی به یاد ماندنی از او به یاد ندارم- و حامد بهداد که انگار دارد کم کم خودش می شود. پولاد کیمیایی همان است که همیشه هست. محمد رضا فروتن در نقش کوتاهش مثل خودش است. به غیر از کمی اغراق که انگاری به بازی اش اضافه شد. هنرپیشه ی پیر نقش پیشکار را عالی بازی می کند. یعنی همان لحظه ی کوتاه را زندگی می کند.

داستان، داستان دامادی است که روز عروسی اش، رفیقش خبر می دهد که عروسش قبلن با مرد دیگری بوده است و نرود بین این همه لجن و نامردی ! و پولاد کیمیایی چاقو به دست در خیابان دنبال شستن خودش است است که حرف عروسش را باور ندارد که گفته است که همه دروغ ها را راست گفته است!رد پای اصغر فرهادی به خصوص در پایان فیلم کاملن مشهود است. کدام فیلمش را نمی نویسم تا اگر خواستید ببینید، مزه اش نپرد! با اینکه فیلم های کیمیایی هیچ وقت اسکار نمی گیرند، ولی نمی دانم چه سری دارد که نقش هایش تا چند وقت در قلبت زندگی می کنند.حتا اگر بروز ندهی اش و نخواهی سینمایش را ! دست استاد درد نکند. آخر جمعه شب خوبی بود.