به اسم آخرین کار نیکلاس گیج- که هیچ وقت ازش خوشم نیامده است-، "زاندالی" را به دستمان دادند. همان یادگار شیرین دوران VHS و سینما پارادیزویی نوجوانی مان،

داستان زندگی زن زیبا و خوش اندامی که شوهری دارد و عاشق هم بوده اند و بسیار شیطنت های فانتزی هم داشته اند و حالا طبیعت مرد بهوت افسرده هی و زن یک پارچه شور و آتش! مرد درگیر فلسفه و کار است و از رسیدگی دسرت و درمان به حاج خانم غافل که دوست خوش تیپ قدیمی که همین نیکلای خودمان باشد از راه می رسد و نگاه و گناه و بقیه ی ماجرا که همه مان تا آخرش را خوانده ایم.
فیلم کاملن +هیجده ،است مربوط به سال 1991 و در IMDB هم نمره ی خیلی پایینی دارد ولی خب به جای آن موسیقی خیلی قشنگی دارد. قصه ی فیلم هم از ابتدا مشخص است و قابل حدس زدن. فیلم یک دیالوگ خیلی قابل بولد شدن دارد که چرا عجیب نیست که وقتی شنا بلد هستی مجبوری خودت را غرق کنی !
دلیل تعریفش هم یکی این بود که جای آخرین فیلم برادرزاده ی آقای کاپولا بهتان نیندازند این روزها و دیگر نوستالژی دوران 16 و 17 نوجوانی و شوگرلز و VHS و این ها بود. هم کلاسی ها حتمن یادشان هست که جاهایی از فیلم ها به علت تکرار و ریپلای مکرر کش آمده و نخ نما شده بود! خب! این دفعه با کیفیت DVD ببینید لامصب را!(: