انگار فیلم اینقدر دچار ریش و قیچی و ببر و بدوز بوده که این شده است .بعید است فیلمنامه همچین کاستی و باگ های وحشتناکی داشته باشد .زنی با شوهر چاهارمش می خواهد به دوبی برود که به زعم برادر هنرمند تارک شهرش "ان مگس" است ! زن پسرش را که می گوید معتاد است و چند بار همخودکشی کرده است به زور به خانه دایی "ممدای" در یکی از روستاهای کردستان قالب می کند و الفرار.خواهر زاده به غیر از حلقه ی که روب ابرو دارد و بعد از کتک اولی که نامزد یکی از دختر های ده می خورد؛ ناپدید می شود، نه تنها هیچ مشکل فنی ندارد. بلکه انگار از ممدای هم بیشتر می فهمد . ممدای با دیدن عشق قدیمش که پس از سال ها به ایران برگشته است دچار ذوب در هیجان می شود و خواهر زاده هم ذوب در دختر کدخدا که نامزدی دارد در ان طرف مرز . این وسط یک چوپان شیرین عفل هم هست که هی می آید و به ممدای می گوید که "کیامت" است. وسط همه ی این حرف ها چراغ روشن می شود و فیلم تمام می شود . آدم می ترسد دست نزند که بقیه عاقل اندر شتر نگاهش کنند . نه بازی ها درخشانند نه دیالوگ ها کامل و نه خط فیلم مشخص است . اندکی فضا و طبیعت کردستان، بعضی از صحنه ها را کارت پستالی کرده و باعث تغییر و رشد روحی خواهر زاده می شود.بالاخره این خاک آشناست!