در غیاب ماه بانوی عزیزمان که در مسافرت به سر می برد، و در معیت رفقا و پدرخوانده که هر وقت مودش خوب باشد برایمان بیلیت تئاتر می خرد، رفتیم خانه ی هنرمندان و تئاتر "به خاطر یک مشت روبل".
نمایش نوشته ی نیل سایمون است و بر اساس قصه های کوتاه چخوف به کارگردانی حسن معجونی.

تئاتر خوبی بود که هر چه هم به آخر نزدیک شد کار بهتری شد و به موقع هم تمام شد و بعد از یک آخر هفته ی سنگین و خسته کننده، خیلی چسبید. با پاکوی قدبلند که بر خلاف اسم وبلاگش اصلن هم تنها نبود! قرار گذاشته بودیم که اگر از نمایش خوشمان نیامد، وجه و وقعی به مهدی ننهیم ! ولی سر آخر از انتخاب پدرخوانده راضی بودیم و برای همین بر خلاف میل باطنی مان پولش را دادیم. رفیقمان شاد شد و پیشنهاد داد برویم پیتزا پنتری! در آمدیم که ازکجاااا؟ نادرشاه ؟ یا ویلا ؟ نگاه عاقل اندر سفیهی کرد که "معلومه که ویلا! مگه می خوایم دور تهران بچرخیم؟" ! به احترام حضور همسر محترمه اش به رویمان نیاوردیم که " مردک! نادرشاه و قائم مقام به ایرانشهر نزدیک تر است که از ویلا!" گفتیم جوان است و تازه داماد و احترامش واجب کفایی بر هر مسلمان! به علت گرسنگی زیاد دو تا غذا سفارش دادیم که یکی از دوستان پدرخوانده درآمد که "داداش! مرگ من! یواش!" که من هم این را سفارش داده ام و تو نده که با هم share کنیم. استیک خودمان را به طرفه العینی فرو دادیم ولی هر چه منتظر شدیم، رفیق_رفیقمان از غذایش به ما نداد. اندوهگین نان به سس میزدیم و با فلفل می خوردیم و می سوختیم،که پدرخوانده مقداری از غذایش به ما تعارف زد که با چشم و دل سیری نپذیرفتیم که رخمان با سیلی و فلفل سرخ بود. از آنجایی که خدا همیشه از حال مورجه ای کوچک در دل سیاه شب و در زیرزمین پیتزا پنتری هم با خبر است، شانس آوردیم که از رستوران ایتالیایی پاکوی قدبلند که آن شب دلیکیتد ما بود، زنگ زدند که "بیا! آشپز و پیک و سرآشپز و صندوقدار مشکل درست کرده اند"! در معیت پاکو به رستوران رفتیم و ساعت 12 شب یک ساندویچ عظیمی از گوشت به بدن اعمال کردیم. شهدالله! که اگر جز این بود تا صبح خواب از چشمانمان می گریخت.