یک جمله ی درخشانی که فیلم "به رنگ ارغوان" حاتمی کیا داشت، این بود که آدم ها از آدم های "مقابل" می پرسیدند که "تو اگه جای من بودی، چی کار می کردی؟" ! در خانه اگر کس است، گوشی دارد و چشمی، این یک حرف بس است! آقاجان! یک لحظه خودتان را جای طرف مقابلتان بگذارید، شرایطش را بسنجید - که عمرن بتوانید! که مگر شما از همه چیز_ همه کس خبردارید؟- بعد نظر بدهید ! تازه اصلن اگر طرف از شما نظری خواسته باشد . نمی دانم چه درد بی درمانی است که به جانمان افتاده! که می خواهیم هی حرف بزنیم و نسخه بپیچیم و دیگران را تحلیل کنیم! شده ایم دکتر نسخه پیچ و 90 سرخود ! زندگی مان مثل رود، کم آب و پر آب و تند و آهسته و زلال و گل آلود می رود و می گذرد! به ساحل همدیگر اگر سنگ نیندازیم، آب را گل نکنیم که شاید به تر هم می رود برای آن احمقی مثل من که زیر آفتاب نشسته و زل زده به آب! مگر چه می شود ؟ توی دنیا که دیوونه فراوونه !