وقتی نوشته ای می نویسم که کسی -حتا آن دوست و رفیقی که من را می شناسد نمی فهمدش- و سر در نمی آورد، تازه یادم می افتد که زنده ام. این همان چیزی هست که من می خواهم. لااقل اینجا، عین زندگی واقعی مان نمی شود. دیده اید حتمن که عقلتان یک ور می رود و حستان و ژستتان و دستتان به دیگر سو ؟ می خواهید یک چیز دیگری و بهتری بگویید و وقتی دهان باز می کنید نتیجه چیز افتضاح تر دیگری می شود ؟ این روزها دلم می خواد بساطم را بردارم و چند روزی بروم باغ کلاغا! فارغ از سر و صدا و هر "قیل و قال" ! جایی که تنها صدایش باد لای درختا باشد و "قار و قار" !