از 81 تا 89 می شود 8 سال ! اینجا و جاهای دیگر نوشته ام . گاهی مزخرف و گاهی هم مزخرف! گاهی مکثی و خواندنی بوده و گاهی پوزخندی و تقه ای با mouse روی آن ضربدر کوچک سمت راست بالای صفحه ! شما را نمی دانم آن مکث و تقه ای که گفتم مال خود من بوده است. شما می دانید و وجدانتان که با این صفحه و بچه چه برخوردی داشته اید. این پیش در آمد این بود که بگویم اینکه بنویسم سال گذشته چه سال گندی بوده است که یادآوریش هنوز اذیتم می کند به چه درد چه کسی می خورد ؟ اینکه من کجاها رفتم و چه چیزها که دیدم یا خوردم یا نوشیدم یا شنیدم، خندیدم یا باز بلندتر خندیدم- تو بگیر گریه کرده باشم در خودم- ، به چه درد کسی می خورد ؟ این روزها فکر می کنم این وبلاگ که 8 سالش شده است، الفبای کلاس اول را هم دیده است، خودش باید حرفش را بزند. حرفی که اگر به درد کسی نخورد، حداقل بابایش را سر ذوق آورد که عجب تحفه ای دارد. این را بگذار کنار شلوغی سر "بابایی"!، که باید تا ساعت 9- 10 شب بجنگد برای یک یا به قول پاکوی تنهای دیوانه ما دو لقمه نان!، دیگر حالی به بابا می ماند؟ نه ولله ! احوالی به بابا می ماند ؟ نه ب لله! خلاصه و خلاصتان کنم که ما هستیم، شکر خدا به تر هم هستیم، امیدواریم هم سالی به مزخرفی پارسال را نه خود خوریم ، نه سگ دهیم و امیدواریم که این وبلاگ ما خودش بتواند گاهی دو کلمه حرف بزند، حرفی که اگر به درد شما نخورد، بابایش را سر ذوق آورد!