سال ها پیش جایی خوانده بودم که معلم ادیب و انسان شریف و بی اعتنا به دنیایی بوده که اهمیتی به سر و ظاهر خود نمی داده است. یک روز یک شپش بزرگ روی یقه اش بوده و شاگرد عزیز کرده و خوبش که رابطه ی دوستی عمیقی بینشان بوده، اشاره اش کرده تا شپش از یقه اش بگیرد و از همان روز رابطه شان به سردی رفته و خیلی زود قطع شده است. شاگرد خوب که معلمش را هم خیلی دوست داشته هیچ وقت نفهمیده بود که چرا رابطه سرد شده و از بین رفته است . این قصه را خیلی سال ها پبش خوانده بودم و خیلی وقت ها، وقت و بی وقت آمده و به ذهنم نشسته است و عجیب است که هتوز مثل آن سال های کودکی نفهمیده ام که دیدنش درست است یا ندیدن. عجیب نیست که گاهی هنوز بین دیدن و ندیدن خط هایی که روی رابطه هاست با خودم فکر می کنم و هنوز هیچ وقت به نتیجه نرسیده ام.