دور و اطراف پر شده از جملات قصار ! همین "مینی مال نویس" ـی های خودمان ! البته شانس ما این روزها نوع احمقانه شان، قسمت، است. طرف توانایی نوشتن چند خط_ درست پشت سر هم را ندارد، آن وقت مطلبی دو خطی از این و ور و آن ور می خواند، بر می دارد و سر و ته و وسطش را از هر چه حرف "ربط" و "بی ربط" است خالی می کند، تا حاصلش بشود جمله یا ترکیب شاهکاری که بفرستد توی سایت و وبلاگش. با مزه تر رفقای پای کارش هستند که هنوز دیده و ندیده شست_لایک و اشاره ی_شر_ شان هواست !
این جو گیری هم که انگار جزو ابدی همه ی ماست. دو تعریف که راجع بهش ببینیم، خودمان هم قابلمه به دست ته صف می ایستیم تا از آشی پر روغن و خوشمزه ای که می گویند ما بار گذاشته ایم، خودمان هم دست خالی نمانیم !
این ها همه قسمت "فان" قضیه است. دردناکی اش همان جایی هست که همین تک جمله ها و تک بیت ها و فرازهای شاهکار شده اند قانون و مبنای تصمیم گیری و قضاوت زندگی های مان! کدام زندگی ؟ همان زندگی اصلی مان خارج از این دنیای مجازی! بیش تر دردناک ترش آنجاست که همان جا که همه وبلاگ ندارند ولی از همین مایه مینی مال ها زیاد دارند که به آن بدجوری هم پایبندند! خیلی خیلی بیش تر دردناک ترش هم آنجاست که وضعیت نخبه ها و فرهیختگان ماست که دستی در آتش تحصیل مدرک و دسترسی به اینترنت دارند. درد تا همین جا اگر بس_تان نیست چند تایی هم آدم عامی و بی سواد مثل خود من داخل این داستان ها بزنید، حتمن به اندازه ی کافی دردتان خواهد گرفت.