من، دیگر متنفرم از اینکه کسی فکر کند به واسطه ی "آشنایی طولانی" با یکی، او را "می شناسد"! من دیگر خوشم نمی آید از این که مرتب چیزی و کسی را قضاوت کنم. برای شناختن کسی باید با او زندگی کرده باشی، کنش ها و واکنش هایش را در حوادث مختلف دیده باشی، به خاطر سپرده باشی ! آن وقت شاید بشود گفت که ممکن است بتوانی برخی از کارهایش را حدس بزنی تازه به شرطی که این یک "آدم" باشد و معمولی باشد که من هیچ کدامش هم نیستم. حالا اینکه چطور می شود که تو غلط می کنی وقتی هنوز نمی دانی من کی ها هوس ساندویچ با پنیر دوبل دارم و کی ها پیتزا بهم حال می دهد، احساس نزدیکی و شناخت می کنی، من نمی دانم! کم کم از این تعارفات حالم به هم می خورد،