بچه که بودم، بچه ی بچه که نه، مثلن 16 سالم بود و سوم دبیرستان البرز بودم . قدّم هم که خب کوتاه بود، اگر کنجکاوی دارد می کشدتان، الان که یک و هفتاد هستم، حساب کنید که آن موقع چقدر بودم . خلاصه که همان موقع ها و همان قد ها، خیلی دلم می خواست که طنابی، تیری، سیخی در پیاده رو افتاده باشد که من هم سرم را خم کنم و از زیرش رد بشوم و به اصطلاح، احساس قد بلندی بکنم مثل بقیه ی همکلاسی ها ! چقدر حال می داد زیر پل چهارراه کالج ! از منتها الیه جایی که کمترین ارتفاع را داشت رد می شدیم و همه اش سرم کج بود تا نخورد به پل ها و رویم وسط های خیابان خارک و در کافه ی آن کچلی که در سریال گرگ ها بازی می کرد، لوبیای چیتی داغ بخوریم برای ناهار ! کیفشان کمتر از هم نبود هیچ وقت!
چند روز پیش که با یکی از رفقا قرار داشتم همان چهارراه کالج، از این ور خیابان به سرعت دویدم به آن ور! تمامش منتها الیه گوشه ی پل! آن ور خیابان تازه یادم افتاد که سرم را خم نکرده بودم.یادم نرفته بود ها ! فقط این بار، این جوری حال می داد.