ساعت 12 شب است . نشسته ام روی صندلی فرودگاه امام و دارم از وایرلس ش استفاده می کنم و نت مفت گردی می کنم تا وقت بگذرد که "خانم مسن" منتظر مسافر_ خوش قیافه ای که شبیه مادربزرگ دوست داشتنی همه ی فیلم هاست، با لهجه ی شیرین آذری اش بگوید که "پسرم!پرواز ژاپن کی می شینه ؟" . که من نگاه کنم به تابلو و بگویم که "چیزی ننوشته! شماره پرواز رو می دونین تا چک کنیم؟". می گوید نع ! معلوم نیست! شاید اصلن امشب نباشد ! تعجب را که نمایان می کنم،می گوید که "آخه پسرم گفته بود تو که از آلمان برگردی منم همون موقع می رسم فرودگاه مادر!". دارم قضیه را توی دلم سبک و سنگین می کنم که یک هو از دهنم در می رود که "خب!شما کی از آلمان رسیدین؟". که می گوید "تقریبن 2 سالی می شود". من دیگر چیزی نمی گویم و فقط به زبان شیرین آذری ام ازش خداحافظی می کنم. بقیه را خودتان توی دلتان بالا و پایین کنید.