دست به سینه ایستاده بودم و به درها و کرکره هایی که بسته می شدند نگاه می کردم.نزدیک غروب دیروز بود و همه چیز تمام شده بود.یکسال دویدن و دویدن و البته به جایی نرسیدن،که سالی پر از استرس و فشار کاری و اسفندی که انگاری اسمش را با بدقولی یک جا دوخته اند.نتیجه ی یک سال تلاش و زحمتت را باید آخر سال ببینی،که همه ی خریدار ها و کارفرما ها و مدیران حواله اش می دهند به 25 و 6 ام اش و آخرش "هزار وعده ی خوبان که یکی وفا نکند"و می شود چک برگشتی هایی که دستت می ماند و چیده می شود یکی یکی روی هم که سزای این است که کار کرده ای و پولت را توی بانک نگذاشته ای تا دست به جیب سود بگیری و بی استرس زندگی کنی. دست به سینه ایستاده بودم و به خیابان نگاه می کردم . مثل پیرمرد 70 ساله انگاری. پدر روی شانه ام زد که همین است پسر. تو 3-4 سالش را گذرانده ای و ما 40 تایش را. سخت نگیر.حرص و جوش زیاد از پا درت می آورد ها. خسته بودم انگاری که تریلی 100 تنی - نمی دانم اصلن همچین نکبتی داریم یا نع، حالا اگر نداریم تو فرض کن خر 100 تنی - از رویم رد شده باشد. هرچه بود تمام شد. مسوولیت سخت است. خوش قول و حساب بودن و ماندن وقتی که طرفت به وعدهخ اش عمل نکند سخت است که نمی دانم چقدر بشود دوام آورد. به هر حال تجارت در اقتصاد مریض و نحیف ما سخت است و تابع هیچ منطقی نیست جز شانس انگاری. شب، هنگام خواب هم فکرم آزاد نبود . حتا شیوه ی رفع استرس یخ و لیوان و نوش هم نتوانست خوابم کند و بدتر بی خوابم کرد. سر درد لعنتی 10 روزی هست که 1 ساعت هم ولم نمی کند. ساعت 7 صبح دوش گرفتم و از خانه زدم بیرون. قبلش به ماه بانو گفتم که روی امروز من- مثل همیشه- هیچ حسابی نکند. بعد از بانک تازه فهمیدم که کجا باید بروم. بهشت زهرا! هیچ وقت اهل چارشنبه و پنج شنبه اول و آخر سال نبوده ام. اما این بار روی هم افتاد هوس و پنج شنبه ی من. قبر شسته شده با گلاب و گل_ پدربزرگ نشان می داد که مادر از من سحر خیزتر بوده و من اما با پدر بزرگم کار داشتم. نیم ساعت یک ریز حرف زدم و حرف زدم تا سبک شدم.و امان از موقع برگشت که کلن سخت ترین قسمت هرکاری هست. اتوبان و خیابان هایمان بلبشویی است برای خودش. چراغ که سبز می شود یا اتوبان که کمی باز می شود. موتور و ماشین کانهو گله ای مختلط از میش و بزو گوسفند و گاو می باشند که گرگ در پی اش افتاده و می خواد آنجایشان و دنبلانشان را با هم گاز بگیرد که به تاخت و کج و معوج می گازند و می روند.حالا نه اینکه من هم جزو این مردم نباشم و از این کارها نکرده باشم و مثل ما تحت میرزا پاک باشم ولی خدایی اش گاهی وقت ها کم می آورم جلوی آپ دیت ها و آپگرید هایشان.حرکاتی می کنند هنگام رانندگی که آخری اش ماشین مهدی_پدرخوانده را که خیلی دلم برایش تنگ شده است را 10 روزی به تعطیلات اجباری فرستاده است. چاهار ساعت کشید که 15 دقیقه خرید خانه را انجام بدهم و برگردم توی به قول آن یکی رفیقمان که دوباره سیبیل گذاشته و دوباره متاهل شده "هوم سویت هوم" ! پدر و مادر را که راهی مسافرت کنیم امشب، فردا صبح باید برویم تجریش را پیاده گز کنیم تا در فضای عید قرار بگیریم، به امامزاده صالح هم سری باید بزنیم. رفیق_آدلایدی مان- حاج اسی- که الان با آقای پتی بل همسایه است نذر نمک داشت این روزها و هر نذری باید که یک روز ادا شود.می ماند یک تحویل سال و خانه مادربزرگ ها و مادرزن سلام 88 و آنگاه اول فروردین است. سال گاو آمده است و سال سخت رفته است و سعی خواهیم کرد مثل مولای جدیدمان گاو که هیچ وقت نگفت من و گفت مااا! پدر هر چه خوشی است را درآوریم . امیدوارم این چند ساعت_این سال هم بگذرد که نه که سال خیلی خوبی بوده، زیر شلواری توری می پوشد،لب حوض می نشیند و دامنش را بالا هم می دهد و برایمان کبیسه می شود!