سال دارد تمام می شود مثل باد. دیشب داشتم فکر می کردم که از اول اسفند امجام یک کاری را شروع کنم که یادم افتاد 10 اسفند هستیم. به خاطر همین، هم این نوشته ی الان من، می تواند از آخرین نوشته های امسال باشد که دارد به سرعت می دود مثل جوانی مان.اگر هم بخواهم به سنت قدیم یک جمع بندی از سال داشته باشم، باید بنویسم که سال خوبی بود پر از اتفاقات ناخوشایند- گیریم که اولش گفتیم بد- . دیگر یاد گرفته ام به چیزی بد نگویم که شاید بعد ترش بفهمم که فقط ناخوشایند بوده و آن قدری هم که فکر می کردم مفهوم بد نداشته است. کلن سال های دهه ی چاهارم که همانا بعد از سی سالگی مان است خیلی با سرعت بیشتری می گذرد عین خر !- تو بخوان آهو- انگار که یک جورهایی روی تند قرار گرفته باشی. در کل بر خلاف سال های پیش، امسال،سال آرام تری بود. چیزهایی را یادگرفتم و قوانینی از زندگی را متوجه شدم که قبل ها یا انکارشان می کردم و یا قصد عوض کردنشان را داشتم.به نظرم باید یادگرفت و پذیرفت که چیزهایی را می شود تغییر داد وچیزهایی را نه. و تمام 30 سال بعد - ؟- زندگی را نمی توان به خاطر آن دومی ها غصه خورد و احساس حسرت کرد. به هر صورت این روزها چیزهایی برایمان مهم هستند که قبلن نبودند و چیزهایی را نمی بینیم که قبلن عشقمان بودند. این همان تغییر است و تحول. تحول همانی است که در دعای اول سال هی زمزمه اش را می کنیم. فقط خدا کند بز نیاورده باشیم که جای احسن و اخسن ش عوض نشده باشد.