همان روزهایی که آخر هفته ساندویچ های "سوسیس آلمانی" و "کالباس لیونر" در "سینما" برایمان جزو آرزوهای بزرگ بود ، سینماها جور دیگری بودند.یاش به خیر.سینما اورانوس شاپور و ستاره ی امیریه و شهر قشنگ سه راه جمهوری که آن روزها هنوز سه راه شاه هم می گفتنش جزو سخت دست یافتنی ها بود اجازه گرفتن برای رفتنشان.
همان روزها که هیچ کدامشان سانسی نبودند،اگر بیلیت می خریدی می توانستی بشنشینی و تا هر وقت که دلت می خواهد و می توانی فیلم ببینی! به خاطر همان بود که فرار به سوی پیروزی را با آردیلس و پله و راکی 20 بار دیدیم. هنوز هم کاملن لحظه ای را که ساندویچ در دهان خیره شده بودم به پرده که بازیکن آلمانی می خواهد پنالتی بزند و راکی چپ چپ نگاهش می کند،جلوی چشمم هست.فیلم های دیگری مانند عقاب ها و کانی مانگا و گذرگاه جهنمی را هم بارها و بارها دیدیم در کنار باراباس !

کوئنتین تارانتیو که با ساختن DEAD PROOF خواسته بود ادای دین کند به سینمای کلیشه ای و تجاری دست پایین _روزهای نوجوانی اش ،(سینمای جیم!)، این بار فیلم HELL RIDE لری بیشاپ را پرزنت کرده است .در ضد مرگ،استاد فیلم را گذاشته بود روی جلوه های ویژه ماشین های غول پیکر دهه ی 70 آمریکا تا طرفداران آن ماشین ها و خودش لذتش را ببرند.حالا اینجا عشق موتورهای هارلی دیویدسون می توانند با موتورها و البته اسلحه های عجیب و غریب استاد صفا کنند. اینجا هم مثل اکثر فیلم های تارانتینو عنصر "زن" و کافه در کنار خشونت و موسیقی خاصش حضور فعال دارد . فیلم به اندازه ی لازم هم بازیگر اسمی و خوب دارد . از دنیس هاپر گرفته تا وینی جونز و البته مایکل مدسن همیشه دوست داشتنی در کنار خود بیشاپ ! ضمنن آن متخصص پاپ کورن خور سیزن 1 سریال 24 را یادتان هست ؟ همان که سیزن 5 .. و .. ! خب ! چناب اریک بافلر اینجا یک نقش جالب دارد و .. .

هر چقدر که این فیلم ها "هیچ" هم نداشته باشند، برای من حس نوستالژی در روزهایی را که نبوده ام (!) را زنده می کنند ،برای همین تمام این جور فیلم ها و تارانتینو و دار و دسته ی دیوانه اش را دوست دارم .