علی دایی باید ما را ببخشد که نشستیم و با "آقای محترم" گفتنش ، لبخند زدیم و با "د د د د" ! گفتنش ریسه رفتیم . علی دایی باید ما را ببخشد که امروز گذاشته ایم ش "سیبل" و هرچه از حرف و منطق و بی منطقی و آلت داریم به سویش حواله می کنیم . علی دایی باید ما را ببخشد که بلد نیستیم جوری حرف بزنیم که با همین جمله ی اول عصبانی اش نکنیم . پرویز مظلومی باید ما را ببخشد که وقتی می گوید دروازه بانش به اندازه ی 3 تا بازیکن می ارزد و اگر نباشد بازی نمی کند ، نمی توانیم جلوی زبانمان را بگیریم . امیر قلعه نویی حتمن ما را می بخشد که هر بار سعی می کند با کش دادن کلمات با لحن منطقی واری بگوید " ببین آقای فردوسی پور عزیز " خنده مان می گیرد . امیر حتمن ما را ببخشد که وقتی می گوید تیم ملی به " روزمره گی " افتاده و یعنی به روز تصمیم می گیرد و برنامه ریزی ندارد ، به کم سوادی اش می خندیم . هر چه باشد به قول همین علی دایی "آقای محترم ! اینجا ایرانه عزیز من " !
و
ما به عنوان یک ایرانی جزو همین مردمیم . امثال این ها هم جزو ما هستند . کدامیک از ما موقعی که به عنوان یک بیننده نباشیم و پای حرف ها و منافع خودمان در میان باشد ، یاد گرفته ایم که درست بحث کنیم ؟ کدام یک از ما - مایی که جزو طبقه ی تحصیل کرده و آشنا به علم و اینترت و اونترنت و دموکراسی می دانیم خودمان را - در تمام این سال ها در این فضا ی مجلزی وبلاگ ، فضا های مشابه شبکه ای و فضای واقعی تحمل عقیده ی مخالف داشته ایم ؟ کدام یک از ما توانسته ایم کسانی را که "فقط نظرشان با نظر ما یکی نبوده است و عقیده شان را مثل خود ما ابراز کرده اند " ببخشیم و محترم بدانیم و از یاد ببریم نظر مخالفشان را ؟ اصلن کی و کدام معلم به ما یاد داده است که چه جور بحث کنیم ؟ تا کجا بحث کنیم و چه موقعی نکنیم ؟ معلم هایی که بسیاری از خودشان ناخواسته و از سر اجبار داشتن یک فوق دیپلم یا لیسانس دارای این شغل شده بودند و هیچ علمی راجع به نحوه ی تربیت دانش آموز نخوانده بودند ؟ یا پدر و مادری که هیچ وقت فرصت نشد بپذیریم که شاید با وجود اختلاف نسل حرف هایشان ، راه حل هایشان به درد ما می خورند ؟ تازه این موقعی بوده است که معلم یا پدر و مادر فارغ از مشکلات خودش اصولن بلد بوده باشد ، آموخته باشد یا وقتی داشته باشد که بخواهد صرف این گوشزد ها بکند .
وقتی در برنامه ای می بینیم که سرمربی تیم ملی با اولین حرف از کوره در می رود و همه چیز و همه کس را به شکل یک دشمن می بیند ، علی دایی می شود سوژه مان و نقل محافل مان تا بزنیمش زمین و بفرستیمش آنجایی که باید برود . یادمان می رود که خودمان یک روز امیر قلعه نویی بوده ایم که وقتی شبی سه تا کارشناس + عادل فردوسی پور نتوانستند گردنمان بگذارند که اشتباه کرده ایم و گفتیم شکست را به گردن می گیرم ولی من هیچ اشتباهی نداشته ام ! و به مجری برنامه گفته ایم که شما مجری گری ات را بکن و کارشناسی کار شما نیست . یادمان می رود که خودمان ، "خود"مان هستیم و هنوز هم وقتی با چند نفر مثل خودمان بحث فوتبال ، فیلم ، رابطه ی عشقی ، رفاقت ، اقتصاد و سیاست می شود و نظری بر خلاف آنچه را که دوست داریم می شنویم ، هر کدام به شیوه خودمان رگ گردنمان کلفت می شود و کلفت بار می کنیم ، ولو می شویم و گوش می کنیم و به استهزا می خندیم ، خیلی که فرهیخته باشیم به طرفمان "شعر" می گوییم و جوابش را "شر" می دانیم ، زیر پای هم را خالی می کنیم و برایش صد تا می زنیم و هزار + 1 مدل دیگر که همه مان از بریم و استاد .
اینجا ایران است و هر کدام از ما مثل دایی ، مثل مظلومی ، مثل فردوسی پور و مثل قلعه نویی هستیم . ادا و اصول هایمان گاهی با هم فرق می کند . جایی که پای محاکمه ی خودمان و عقایدمان در میان نباشد ، استاد حل بحرانیم و بیننده ای فرهیخته و عاقل که برای طرفین جدل راه حل ارائه می کنیم و نگاه عاقل اندر سفیه می کنیم شان و خدا نیاورد روزی را که آنگاه که خودمان مورد سوال باشیم و پای انتقاد ، زمین و زمان را به هم می دوزیم و بیش تر می رویم به صحرای کربلا و از نبرد گودرز می رویم تا دشت شقایق .
اینجا ایران است و حتا اگر ایران نباشد ولی جامعه ی ایرانی در دل اروپا و یا جزیره ای در اقیانوسیه و یا تکه ای از آمریکا باشد ، به سرعت همین بساط را در می آوریم . کافیست روزنامه ای و تلویزیونی و اگر نشد وبلاگی در دست ما باشد . اینجا ایران است و همه چیزمان به همه چیزمان به شدت می آید .