به شخصه برای آدم ها یی که سعه ی صدر بالا هم دارند و می توانند با تمام آدم های اطراف - حتا آن ها که با آن ها اختلاف سلیقه دارند - ارتباط خوب داشته باشند و بتوانند همه را از خود راضی نگه دارند ، احترام و تحسین زیادی قائل هستم . اما معتقدم آدمی که بتواند همه را از خود راضی نگه دارد ، ضمن اینکه دارای صداقت هم باشد ، وجود ندارد . بی اغراق این قضیه جاهایی منتهی به "قلب حقیقت" می شود که گاهن بنا بر مصلحت " به مصلحت " تعبیر می شود . این "حقیقت" ، همیشه برای من یکی از اصول بوده است که سعی کرده ام هیچ وقت فدای هیچ چیزی نباشد . این قضیه " رک گویی و صداقت " شاید در علم اخلاق پسندیده باشد - البته فراموش نکنیم که اخلاق همیشه نسبی است و در زمان های مختلف ممکن است تغییر کند - اما "قطعن" در "زندگی اجتماعی" و روزمره ی ما به این گونه "پسندیده نیست ". منتها مساله این است که من این نقص را بر آن دیپلماسی ترجیح می دهم . این نقص شاید موجب تصحیح و قطع برخی از روابط بشود و این روابط را به سطح کاردار به کاردار و منشی و دفتر حفاظت از منافع تقلیل بدهد ، اما بسیار بیشتر از اینکه با سیاست دارای روابط سفیر به سفیر و برادرخواندگی باشم ، با خصوصیت من سازگار تر است .