خیلی وقت هست که فیلم خوب ندیده ام . هر چه دست می کنم و یکی از داخل فیلم ها بیرون می کشم و داخل دستگاه می گذارم ، دست آخر چیز فشلی از آب در می آید . حتا پاپ کورنی هم نیست که کمی لذتش را ببریم . راستش شاید تقصیر خودمان هم باشد که این شب ها حوصله ی فیلم سنگین و طولانی نداریم . این آخری ها Boarding gate و Stop-Loss را هم دیدیم که چنگی به دلمان نزدند . دوست دارم که حوصله کنم و بشینم و فیلمی مثل بچه رزماری و پرستار انگلیسی را ببینم . چند شب پیش هم سنتوری مهرجویی را دیدیم که جاهایی از فیلم حوصله مان سر می رفت . بازی بهرام رادان خوب بود . بر عکس آنچه شنیده بودم ، آخرش هم حالمان بد نشد که قابل پیش بینی بود ، این همه چی که بارها در اطرافمان دیده ایم . شاید صدای بم و خسته ی چاوشی جاهایی غم قضیه را سنگین تر می کرد . صحنه های کنسرت علی سنتوری هم در کاخ سعد آباد فکر کنم ، بد نشده بود که شنیده بودم شریفی نیا هم کلی زحمت کشیده بوده سر این قضیه برایش . ای کاش که حدااقل توی این گرمای آدمکش یک همچین کنسرتی توی کاخی بود که برویم و صفای شب تابستانی ببریم .

و

مهدی آدرس از وبلاگ توکای مقدس داد که نزدیک چهارراه کالج که گاهی قلیانی می زنیم با هم ، "کافه 4 میز" ی باز شده است که پاستا با سس های مختلف سر می کند . دیروز یک سری زدیم و رضوانه را دیدیم که پاستا می دهد در کافه ای که فقط 4 تا میز دارد و جای کوچک ودنجی هم بود .