اصولن ، اینجا ، این وبلاگ برای نوشتن حرف های شخصی ام نیست . حرف های شخصی ام اگر مخاطبی داشته باشد به دست خودش می رسد و اگر نه شاید در سر خط و بعد از آن نقطه دوباره سر خط .
اما عجیب بود که این بار روز پدر خواستم چیزی برای پدرم بنویسم ، برای کسی که چند سالی هست می شناسمش و چند سالی هست که سعی می کنم قدرش را بدانم و اعتبارش را نگه دارم . به قول دوستی ، پدر انگاری که چک سفید است . هر قدر بخواهی خودت می توانی رویش ارزش بگذاری و ای کاش که لیاقتش را داشته باشی . هر جور که می خواهم بنویسم ، نمی شود و کلمه و سبک کم می آورم که چگونه بنویسم که حقش ادا شود .ای کاش که خودش بداند که نور چشم ماست .
هفته ی پیش که به مسافرت رفت ، کنار رودخانه پایش به ریشه ی درختی گیر کرد و پیچید و شکست . کلافه ام و کلافه ایم و کلافه گی ام تنها موقعی برطرف خواهد شد که مثل سابق استوار و با غرور و بدون درد قدم بردارد . انشالله که آن روز دیر نباشد .
به خاطر ملاحظات قلبی اش ، امروز عملش کرده اند و تحت مراقبت های ویژه است ، انشالله اگر خوب پیش برود سه شنبه خانه خواهد بود . تشکر اساسی ما هم برای دکتر های عزیز (پدران عزیز ایشان و ایشان) که با حضورشان در بیمارستان خوشحال و امیدوارمان کردند .