چند وقتی هست که ننوشته ام یا لااقل عمومی نبوده است . اواخر پاییز گذشته بود که خواستم کمتر بنویسم و بعضی وقت ها هم فقط برای خودم بنویسم . بعد فکر کردم توی این شش سال که وبلاگ می نویسم چقدر آدرس عوض کرده ام من . یعنی هیچ وقت پایبند جایی نبوده ام . همیشه مثل یک کولی بقچه ام زیر بغلم بوده و آماده کوچ به جایی که "نو"تر و البته که نه لزومن به تر بوده است . بعد هم فکر کردم من که همیشه کم یا زیاد هستم و قصد هم دارم که باشم پس بنویسم در جایی که متعلق به خودم باشد و کلیدش هم دست خودم که اینقدر هی بالا و پایین نشود و چند سال بعد هم کلیدش را بدهم دست پسرم و بگویم این بود پدر فرهیخته ی تو و ببین چه کرده ایم و چه گفته ایم و چه دیده ایم و کجا ها می رفتیم ما و با چه کسانی گشته ایم ما . بعد یادم افتاد بلایی که به سر سایت قبلی ام آراز هزار بعلاوه ی یک دات کام آورده ام و بچه را بعد دو سال نوشتن رها کردم و همه چی اش سوخت و پرید و اکسپایر شد و الان هم آدرسش معلوم نیست دست کیست . بعدتر فکر کردم بی خیال تمام این فکر ها و خیالات بشوم و این یکی را که الان می بینید سفارش بدهم اسمش را هم بعد از هوخشتره و نوشته های بر سنگ گذاشتم :"چریکه ی آراز" . چریکه همان نوای عاشقانه است که روایت می شود و الان فقط در گویش کردی باقی مانده است مثل اینکه . ربطی به آراز هم که نماد آذری است ندارد و تنها ربطش ارادتی هست که من به چریکه ی تارا ی استاد بیضایی داشتم . خب بعد از همه ی این روده درازی ها، جریان قیف و قیر ایرانی اینجا هم بود . طراح بود من نبودم و من بودم و طراح نبود و هر دو بودیم و عید بود و سر شلوغ . قصه به اینجا رسید که الان روز یازدهم عید است و من تازه از مسافرت آمده و وبلاگ تازه به دنیا آمده و البته این بار "شما" . بدون تعارف بنویسم که نقش خواننده اینجا پر رنگ تر از تمام وبلاگ من خواهد بود . ننشینید که در اینجا تخته و بسته شود و بیایید و توی سر و کله ی خودتان بزنید که: آراز! چرا نمینویسی ؟. و بروید توی مسنجر کامنت خداحافظ آراز هزار و یک سر بدهید و اشک ما را در آورید . از همین اول دست یاری تان را توی چشم ما فرو کنید . به قول مکرر " مستمع صاحب سخن رو بر سر ذوق آورد " . پس لطفن بیایید و بخوانید و نظر بدهید تا باشیم با هم .

راستی عید سال 87ـتان مبارک (: