ما پنج شنبه ها اصولن ساعت 2 تعطیل می کنیم فروشگاه را بر خلاف روزهای دیگر و به خاطر همین کمی سر حال تر هستیم. از طرفی خوب یا بد من به جملاتی حساس هستم . یکی از این جمله ها "شما وکیل هستی " هست . حالا تصور کنید که ساعت 2 یک مشتری کت و شلوار پوش با سامسونت - که این تیپ خود به خود شخصیت می آورد ظاهرن - آمده است و از فروشگاه ما دریل بتن کن می خواهد و جمله ی مربوطه را گفته است و من را وکیل خود کرده است . به مدت 30 دقیقه ای که غذای ماه بانو داخل منزل داشت از دهن می افتاد من به این شخص که سر خالی از مو هم داشت و مصطلحن باید "کچل" اطلاق می گردید ، هر چه توضیح فنی و غیر فنی بود داده بودم که "کچل" به ناگه در آمد که : خیلی ممنون ! من باید بیشتر فکر کنم . چون می دانید که در ایران 90 درصد زن ها خراب هستند و 90 درصد فروشندگان دزد !! . حدود 5 ثانیه طول کشید تا این جمله به مغز من برسد و مغز به معده بفرستد و هضم نشود و در این فاصله طرف فرصت کرد تا چهره اش را با یک لبخند ژوکوند گونه تزیین کند . از اینجا به بعد فیلم کمی تند شد . مثل موقعی که دوربین را از روی کالسکه برداشته اند و مثل مسعود ده نمکی در فیلم اخراجی ها دست کمک فیلمبردا داده اند تا صحنه ها بلرزند و طبیعی باشند . از صحنه هایی که به یاد مانده است کچل بود که فرار می کرد به سمت خیابان و آراز که با یک چوب دنبال کچل می کرد و فریاد می زد که : مردک ! اگر اهل بیت تو خراب بوده چه ربطی به بقیه دارد و اگر فروشنده ای دزد بوده چه ربطی به من دارد . خلاصه محشر عظمایی شد برملا و کربلای دیگری به پا و یکی دو تا از همسایه ها جلوی آراز را گرفتند که مهندس ! بی خیال ! مهندس چی شده است مگه ! که آراز شیرین کاری کرد و گفت طرف دزد است و ملت که تا آن لحظه مصرانه داشتند کچل را نجات می دادند هر کدام یک پس گردنی حواله اش کردند که مردک بی تربیت دست کج . طرف در آمد که چرا به می گویید دزد ! من که چیزی بر نداشته ام . که آراز گفت ! ببین دزد گفتن و شنیدن چه مزه ای دارد . خلاصه کمی که گذشت و غذای ماه بانو هم داخل منزل حسابی از دهن افتاد فروشگاه را تعطیل کردیم و به سمت ماشین می رفتیم که ناگهان کچل کت و شلوار پوش را در داخل یک مغازه ی دیگر مشاهده کردیم . آراز باز مثل گرگی که تیر دیگری خورده باشد بدجنسانه عنان از کف داد و داخل فروشگاه شد و به پیرمرد همکارش گفت که حاج آقا ! این از ما دزدی کرده و مواظب جیب هایتان باشید که پیرمرد همکار هم با دو تا حرف آبدار طرف را به داخل خیابان راهنمایی کرد . آراز که فریضه ی الهی اش را در دفاع از زنان مظلوم سرزمینش و فروشندگان همکارش به جای آورده بود به خانه رفت و غذایی را که سرد بود با حرارت خودش خورد و خوابید و شنبه شد و چند روزی هم گذشت که هاتفی خبر آورد که چه نشسته ای که طرف سر خیابان در حال پرس و جو تحقیق و خرید است . آراز رفت و از پشت به طرف نزدیک شد و گفت سلام ! که کچل برگشت و گفت از جان من چه می خواهی ! آراز در آمد که زهرمار ! زود از اینجا دور شو . و طرف که دیوانه ی اینجوری ندیده بود فی الفور رفت و دور شد و دود شد . از قضای ربانی آراز که به ندرت از فروشگاه بیرون می آید یک روز دیگر موقع برگشتن از بانک با سوژه مواجه شد و به او گفت فقط اگر یکبار دیگر ببینمت فلان می شود و بیسار که طرف در آمد که مهندس ! جان من بیخیال ! سوراخ هایمان مانده ! بگذار یک دریل بخریم و برویم و به کار سوراخ هایمان برسیم ! که آراز به او گفت مردک تو که در کار دو تا سوراخ خودت مانده ای غلط میکنی انگشت به سوراخ دیگران دراز می کنی !..

اکنون یک سالی از قضیه گذشته است و دیشب که با رفقا نشسته بودیم و سرمان هم کمی داغ بود و حرف به تعریف کردن این قضیه کشیده بود . احسان - که پویایش حسابی دل می برد - از فرط خنده ولو شده بود و می گفت که نوشتن این ماجراها در وبلاگ خیلی شیرین است و یک کمی هم از اینجور چیزها بنویس . مهدی هم در آمده بود که کمی هم از "هنر" بنویس ما هم دیدیم "هنر" ما همین است و گفتیم سمعن و طاعتن . این بود که این خاطره را نوشتم . این خاطره هم در پشت بحثی آمده بود که متفق القول بودیم که افزایش سن آراممان می کند و دیگر خیلی به بعضی چیز ها که روزی رگ گردنمان را قلمبه می کرد اهمیتی نمی دهیم . که دیروز در جواب فروشنده ای که داشت به ما دوربین دیجیتال کانن می فروخت و می گفت شما برخی از چیزهایش را نمی فهمید فقط لبخند زده بودیم و از فروشگاه خارج شده بودیم .